Het ideale Rijpaard reageert bereidwillig en voorwaarts.

Een lichte drijvende hulp gevolgd door een fijne overgang naar draf. Zo wens ik mijn overgangen te rijden in de ideale wereld.

Daar wil ik naar streven alleszins. Ik vind het alleen nog niet zo gemakkelijk. En ik moet eerlijk bekennen ik had eigenlijk niet gedacht dat ik met Paddy hier tegenaan zou lopen. Hij is lekker voorwaarts zonder meer en in de draf tempowisselingen naar voor rijden gaat wel lekker. Maar aandraven dat vind ik nog wel een dingetje eerlijk gezegd.

Ik merk dat ik nog steeds mijn best probeer te doen en goed te luisteren naar de juf.😊 En vaak denk ik dan, als ik maar ietsje beter mijn best doe komt het op een dag wel een keer. Ben ik te lief ben ik niet consequent genoeg? Ik probeer zacht, ik probeer wat strenger, wat groter maar ik krijg geen beter gewenst effect als je het mij vraagt. Wat doe ik verkeerd?

Sinds de verhuizing heb ik geen les meer gehad. Corona toestanden enz. En ik houd me zeker goed aan de regels dus hoe jammer het ook even is. Ik moet het momenteel even doen met alles wat in mijn rugzakje zit. En gelukkig zit er veel in. Het zit alleen soms hééél ver weg. Dus ik ben nog eens in mijn oude notitie boeken gaan zoeken waar ik al mijn ahaa momenten ooit al heb beschreven in geuren en kleuren. Ik kan het trouwens iedereen aanraden. Schrijven = bevestigen in je geheugen.

Toen ik vroeger nog de academische rijkunst volgde hebben we het uitgebreid gehad over de beweging van de gangen en het meebewegen hiervan. En inderdaad dat is er toen zo ingestampt ik weet precies wanneer welk been naar voren beweegt in stap draf en galop. Alleen de laatste tijd gebruikte ik wel nog altijd het ideale moment om een drijvende hulp te geven. Ik vergat alleen iets heel belangrijk. Ja jongens als je 1,5j niet meer gereden hebt dan kan je wel eens iets vergeten he😉

Alleen komt mijn drijvende hulp als ik te lief ben van veels te ver. En komt mijn drijvende hulp als ik assertief genoeg ben veel te groot.

Ik was echt letterlijk vergeten dat ik mijn kuiten tegen de buik mag aanleggen en mee in het ritme mag swingen van de achterbenen. Dat ik mee mag voelen met de achterbenen en hierbij mijn heupen de natuurlijke beweging kan laten volgen. Het gevolg hiervan is dat er een connectie ontstaat. En ik vergelijk het met de zachte alerte connectie die je hand maakt met de mond. Deze volgen elke beweging heel zacht maar beperken nergens.

Die connectie miste ik dus ook bij mijn drijvend hulpen. Ik kwam letterlijk van veels te ver of veel te groot en te snel.

Na de connectie die ik nu had gemaakt ging ik intentie toevoegen. Mijn benen hingen nog steeds zacht niet knijpend langs de buik maar wel dichtbij en mee met de beweging. De intentie die zet ik vervolgens in voor de tempowisselingen. Met mijn intentie en mijn kuit die tegen de buik aan ligt maak ik de swing van de buik groter. Ik bleef me bewust dat ik niet ging knijpen en niet mijn been star ging stilhouden en met mijn heupen bleef ik de roterende beweging van de rug van het paard goed volgen.

Yes, Paddy leek mij veel beter te begrijpen ik was dus veel duidelijker en zachter aan het communiceren. En voor mij was het in feite ook gemakkelijker uit te voeren. Want ik moest in principe maar 3 dingen doen.

  • Gaan voelen naar de bewegingen van de achterbenen en zorgen dat ik contact maak en mee volg.
  • Vervolgens intentie toevoegen en gaan zoeken naar tempowisselingen, met mijn kuiten de swing vergroten waardoor de stap ruimer en voorwaartser word.
  • En wanneer ik terug naar een kleinere stap wil gaan moet ik mijn drijvende intentie weer verkleinen. Om vervolgens weer te vergroten. Als ik ga schakelen.

En meer moest het niet zijn. Zo simpel en Paddy dacht hetzelfde hehe eindelijk duidelijkheid dit snap ik!

Daarna ging ik aandraven. En kreeg ik een super fijne overgang in draf. Direct op mijn drijvende hulp en niet in slow motion. En dan is mijn training alweer super geslaagd voor mijn gevoel. En ben ik super trots op Paddy en ook op mezelf dat ik zelf een puzzeltje heb kunnen leggen.

Dat zijn de gaafste puzzelstukjes en ze geven mooie roze wolken. Dus nu gaan we hier nog vaker mee aan de slag zodat onze connectie tussen hand en been fijn bevestigd kan worden.

Heb ik je aan het denken gezet en denk je hier kan ik wat mee dan vind ik het leuk als je dit blog onderaan een like wil geven.

En dan ben ik er volgende keer weer met een nieuw puzzelstukje ❤

Liefs Oona & Paddy

Topteam in wording 😊

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s