Mijn wens is dat mijn ideale Rijpaard reageert op minimale hulpen.

Het afgelopen jaar heb ik heel veel tijd gestoken in het leren geven van aanwijzingen richting Paddy. Dat was in begin zeker niet altijd gemakkelijk maar tot een maand of 2 geleden was het zo vanzelf sprekend geworden dat ik er niet eens meer bij stil stond. Ik was het zelfs een beetje vergeten.

Ik heb het wel vaker merk ik, je word steeds handiger in een oefening de uitvoering word beter en voor je er erg in hebt ben je bent vergeten hoe je er bent geraakt.

Reageren op minimale hulpen behoort wat mij betreft tot de basis. En ik ben er van overtuigd dat het gieten van een basis in beton ervoor zorgt dat je een sterk fundament krijgt waarop je met vertrouwen kan bouwen. En hier heb ik nog 2 maand erg veel profijt van gehad maar sinds 1,5 week is het op. Alleen ik wist het nog niet. Ik moest het nog gaan ondervinden.

De basis is zelfs zo basis dat je niet mag vergeten om deze te onderhouden. En ja hoor het overkwam mij volle bak.

Ik heb de laatste tijd Paddy steeds slechtere of geen duidelijke aanwijzingen gegeven waardoor mijn communicatie op de grond echt belabberd was. Wat resulteerde dat ik gisteren hardop zei.

“Hij is braver wanneer je erop zit dan dat je ernaast loopt.”

Ik heb dat uiteraard niet expres gedaan. Het is me gewoon overkomen. Het heeft natuurlijk ook te maken met de nieuwe omgeving die we hebben om in te trainen met zijn nieuwe obstakels en moeilijkheden die we daarbij tegenkomen. Alleen het ging zo goed he 😉 en ik ging gewoon verder daar waar we 3 maand geleden gebleven waren.

Wat me wel begon op te vallen was dat ik steeds minder controle kreeg over zijn schouders. Eerst gebeurde dit in onder het zadel. Alleen omdat ik hier heel veel ging over nadenken wat gebeurd er nu precies en wat zie en voel ik onder mij gebeuren? Wist ik heel snel de oplossing te bedenken. Dat ik in het rijden weer opnieuw schoudercontrole moest krijgen. Maar op de grond was ik mij van nog geen kwaad bewust.

De laatste paar keer dat ik aan het longeren was gebeurde het continue dat Paddy zijn schouders pijlsnel richting mijn centrum draaide. En hem opnieuw in de richting van de volte sturen ging niet zonder slag of stoot. Het lukte Paddy steeds vaker om mij te snel af te zijn en mij te pakken op mijn foute aanwijzingen en mij lukte het steeds minder om de juiste hulpen te geven en controle te krijgen over tempo en richting.

Wanneer ik me een cm teveel in de leidende positie bevind krijg ik dus discussie met die schouders van hem. Ik moet er dus goed op letten dat ik meer drijvend naast hem ga bewegen. Want hij reageert letterlijk op minimale hulpen. Echter de onbewuste minimale hulpen. Die niet zo bedoeld zijn. Werk aan de winkel dus.

En waarschijnlijk als ik hier weer wat quality time aan spendeer gaat het over een week of 2 alvast een stuk beter. Want uiteindelijk als ik meer schoudercontrole krijg word het voor mij veel gemakkelijker en veel fijner om Paddy van punt A naar punt B te brengen en dat geld voor zowel onder het zadel als aan de hand. Dan voel ik mij weer een volledig verbonden team waarbij onze neuzen dezelfde richting op gaan en waar er word samengewerkt.

Vroeger toen ik met Eamonn mijn skills ging trainen wist ik heel goed dat ik ongeveer 30 % niet voor mekaar had op de grond. Ik dacht altijd ach die 30 %  dat maakt de zaak toch niet. Hij was al zadelmak en braaf en ik bleef zitten. Maar toch als je in bepaalde situaties terecht komt wat altijd kan gebeuren dan mis je die 30 % die je niet voor mekaar hebt.

En uiteindelijk kun je uit de manier waarop je paard naast je meebeweegt wel info halen in welke bui hij is. Is je paard in die 30 % koppig of moeilijk te overtuigen van bepaalde dingen dan zul je in moeilijke oefeningen onder het zadel op een bepaald punt dezelfde koppigheid tegenkomen waarbij je hem toch probeert te overtuigen. Te lief zijn helpt je dan niet en té assertief zijn ook niet.

Je paard goed leiden door verschillende situaties is een kwestie van lief en assertief zijn op de juiste de momenten. Paarden hebben net als wij emoties en stemmingen. En die stemmingen met de juiste intentie in goede banen leiden is misschien wel het moeilijkste wat er is, naast je paard in balans brengen. Maar als je niks doet dan kom je helemaal nergens. En van je fouten kun je alleen maar leren toch?

En over balans kan ik zeker nog een heel blog vullen maar dat is voor een andere keer.

En net als dat we dagelijks moeten blijven werken aan het ideale Rijpaard, ben je zelf verantwoordelijk om te blijven werken aan je skills om steeds meer een ideale Ruiter te worden. Met vallen en opstaan met Do’s & Don’ts .

En die deel ik graag met je.

Vond je het leuk blog vergeet dan zeker niet dit blog te liken. En volgende keer ben ik er weer met de dagelijkse dingen die ons ook overkomen.

Liefs Oona & Paddy ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s