A kingdom for a horse, en zo dankbaar

Ik snap het wel. En ik voel het in elke cel in mijn lichaam. Het is als een virus, hardnekkig en het gaat nooit meer uit  mijn systeem. Maar het brengt zoveel.

Creativiteit, doorzettingsvermogen, structuur, beweging, uitdaging moed, troost, filosofie, balans, vertrouwen, ontspanning, Yoga, soms de kick van je leven, en soms breek je ook wel eens iets, maar zeker ook trots en super veel voldoening.

Ik zou in mijn geval “mijn” virus nooit kwijt willen.

Elke dag opnieuw is een uitdaging. En elke dag opnieuw moeten we ons paard bewijzen dat ze op ons kunnen vertrouwen om in leven te blijven. Want dat is het allerbelangrijkste in het leven van je paard.

Heeft je paard het vermoeden dat je zwakker bent dan neemt hij ongetwijfeld de touwtjes in eigen handen. En probeert wel eens zijn baasje te heropvoeden. De rollen omgedraaid zullen we maar zeggen. 😊 En dat alleen al is een uitdaging. Ik kan er gerust over mee spreken. December was een uitdagende maand voor mij. En het ging zo smooth dat ik het niet eens in de gaten had. Het rijden ging steeds beter. Maar alvorens ik plaats nam in het zadel was er telkens die korte discussie.

Die ik niet begreep en wel 3 weken over gefilosofeerd heb.

Tot gisteren. Toen viel het kwartje. Om de discussie in goede banen te leiden ga ik op zoek naar verbetering, rust en zo veel als kan ontspanning. In de praktijk gaf ik Paddy letterlijk meer ruimte bij het betreden van de rijbaan. Zoals, ik hield niet meer rechtstreeks vast aan de teugel die aan het bit vast zit. Elke beweging of gooi met zijn hoofd is een ruk in de mond en dat wil ik niet. Ongetwijfeld geeft het een onaangenaam gevoel en word het steeds meer bevestigd voor hem. Zie je wel het is niet fijn. Paarden die stress ervaren gooien ook vaak met hun hoofd. En als daar nog iemand aan hangt. Geeft het de discussie nog een extra lading die ik wel kan missen.

Dus de teugel werd weer aan de kaptoom geklikt. Lang leven micklem multi bridle. En op lengte breng ik Paddy naar binnen, ik sta niet in zijn ruimte en hij kan gerust een zwaai maken met zijn hals en hoofd zonder dat ik er meteen bovenop zit. Al snel merkte ik dat er inderdaad rust kwam en Paddy met zijn 4 benen op de grond blijft als ik naast hem loop.

En als ik dan denk ok hij is braaf, ik kan veilig opstappen dan loop ik naar het krukje. En toen gebeurde er iets. Super enthousiast, beheerst en in balans maakt hij bijna een keertwending om mij heen om naast het krukje keurig stil te staan en mij aan te kijken worteltje! En dat is waar de discussie heel de tijd heeft om gedraaid. Hij zou alles doen om een worteltje te verdienen. En het krukje zorgt voor een worteltje.

Ik snapte het eerder ook niet. Want ik ben zeker wel eens naar buiten gaan longeren omdat ik het zo heftig vond. En eens buiten was hij een mak schaap. Hij had het zelfs zo bekeken dat hij keurig bleef stilstaan tot ik in het zadel zat want dat levert weer een worteltje op. 😊 Als ik dan uitgefriemeld ben en ik spoor hem aan om te gaan stappen. Dan kwam er een subtiele bokkenpruik van Paddy. Hij was het er niet mee eens. Maar dat was natuurlijk omdat we dan weg gingen van het krukje, wat ik niet in de gaten had. En na een halve hoefslag rond heeft hij er zich volledig bij neergelegd en rijden we fijn rond.

3 hele weken heeft het mij geduurd om deze puzzel op te lossen. 😊 Ik ben zo iemand ik wil begrijpen wat mijn paard mij te vertellen heeft. Net zoals Paddy zijn best doet om mij te begrijpen.

En het hele euvel is waarschijnlijk ontstaan op een moment dat ik niet duidelijk genoeg was. Misschien zelfs aarzelend overkwam. En hoogst waarschijnlijk vandaag nee zei en morgen weer ja. Inderdaad Paddy dan zou ik het ook niet meer snappen.

Nadat gisteren mijn ahaa moment weer groot was stond ik vandaag beter in mijn schoenen dan enkele weken geleden. En dat bleek zijn vruchten af te werpen. Ik stond weer in mijn positie en ik was weer duidelijk. Paddy was het er even niet mee eens. Maar stoïcijns als ik was gaf ik duidelijk richting en tempo. Paddy wist even niet wat hem overkwam. Pruttel pruttel mopper mopper. En toen was het weer duidelijk. De hals ging laag de adrenaline ging weg. En hij ging briezen. We waren weer samen in verbinding.

Des te meer word me wel duidelijk dat je altijd moet blijven zoeken naar verbinding en de intentie die ervoor zorgt dat je verbind. Alleen dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar het is niet onmogelijk ook niet in moeilijke situaties. En daarna zoveel voldoening en trots op mijn knappe paard. ❤

Herkenbaar voor jou? Zeker in deze donkere periode koud weer, frisse paarden, veel te veel regen, en het blijven paarden. Als je het leuk blog vind zou ik het superfijn vinden als je hem een like geeft.

Liefs Oona & Paddyfromculmore

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s