Voorwaartse reactie is een Fundament.

Te lief, te zacht, niet altijd even consequent met de grootste gevolgen van dien. Weet je wat ik na al die jaren nog steeds moeilijk vind? En het is niet dat ik het niet weet he. En misschien komt het wel doordat ik het zo goed wil doen. Maar ik blijf er stiekem tegenaan lopen.

Mijn grootste probleem is, je paard actief maken op een drijvende hulp.

Ik hoor het ze telkens opnieuw zeggen. Je geeft 1 keer been en daar moet je paard actiever op naar voren gaan stappen. Reageert hij niet dan geef je de hulp nog een keer en wat groter. Hij moet reageren op een zachte beenhulp.

En ik kan het niet helpen maar stiekem denk ik dan hij gaat niet reageren op mijn zachte kuit. Hoe krijg ik het goed voor mekaar? En hoe voelt het nu dan. Een beetje stroperig en wat zwaar.

Ik denk dat mijn grootste probleem ligt in het feit dat ik niet consequent genoeg ben, vandaag ben ik tevreden met een reactie voor 8, morgen is de reactie wat minder en ben ik alweer tevreden voor een 6. Eigenlijk niet goed he ☹

Maar de ene dag is de andere dag ook niet, troost ik mezelf. En eigenlijk valt het toch wel mee. Herken jij het ook?

Chips en ik ben nog maar mijn fundering aan het leggen! Als er nu al wat aan hapert hoe ga ik dan ooit met kleine hulpen mijn paard kunnen aansturen alsof het allemaal vanzelf gaat? Want dat is wel waar ik naar toe wil. Het ideale Rijpaard reageert vlot, actief en voorwaarts. Dat is mijn streefdoel.

Nu heb ik min of meer het geluk dat Paddy van zichzelf een fijn voorwaarts paard is. In de draf veel gemakkelijker dan in de stap. Maar zelfs een voorwaarts paard voelt welke intentie je meegeeft met je drijvende hulp. En hierbij dwarsboom ik mezelf dus duidelijk.

Dus hoog tijd om er iets aan te doen.

Wat bij mij altijd goed werkt is visualisatie en wat nog beter werkt is een gevoel aan een hulp plakken. Echter ik vergeet het van tijd tot tijd. Zo vond ik in mijn oude lesverslagen weer 2 waardevolle ahaa momenten terug. Ze lagen te verstoffen en zo zonde.

Maar ik wil ze graag met jullie delen omdat ze zo simpel en duidelijk zijn.

De eerste die ik terug vond is dat ik voor mijn gevoel moet gaan stappen voor een 8. Als ik Paddy zijn stap voor mijn gevoel zou beoordelen als ik erop zit en ik doe niks dan stapt hij voor een 5. Het kan er net mee door. Maar als ik mijn best doe en ik maak de stap goed actief. En in begin kost het mij meer moeite dan voor Paddy en ik zorg dat hij zijn benen goed gaat optillen en blijft optillen dan ontstaat er een stap voor een 8. Eentje die loopt op zijn eigen motortje en die aan de gang blijft. Dat is hoe het moet voelen. Ik moet voelen dat er trek zit in de stap.

De 2 de die ik terug vond en die is misschien nog van groter belang in de uitvoering dan de eerste. Juist omdat hij mij behoed van dé valkuil.

Wanneer ik lange teugel stap is Paddy vrij om te bepalen in welk tempo we stappen. En neem ik contact en verbinding dan bepaal ik het tempo en is het slenteren gedaan. Het is gebeurd voor ik er erg in heb. En nochtans de spelregel is zo duidelijk als wat. Teugels op contact nemen betekend goed actief voorwaarts bewegen. Lange teugel is vrij tempo.

En zo puzzelen we keer op keer verder en worden we stapje voor stapje dagelijks steeds een beetje meer een team. Heb ik je geïnspireerd geef dan een like onderaan dit bericht. En loop je hier zelf ook van tijd tot tijd tegenaan dan mag je altijd een bericht sturen. Gedeelde smart 😊

En dan ben ik er volgende keer weer met de dingen die we dagelijks tegenkomen in onze trainingen.

Liefs Oona & Paddy ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s