Voorwaartse reactie is een Fundament.

Te lief, te zacht, niet altijd even consequent met de grootste gevolgen van dien. Weet je wat ik na al die jaren nog steeds moeilijk vind? En het is niet dat ik het niet weet he. En misschien komt het wel doordat ik het zo goed wil doen. Maar ik blijf er stiekem tegenaan lopen.

Mijn grootste probleem is, je paard actief maken op een drijvende hulp.

Ik hoor het ze telkens opnieuw zeggen. Je geeft 1 keer been en daar moet je paard actiever op naar voren gaan stappen. Reageert hij niet dan geef je de hulp nog een keer en wat groter. Hij moet reageren op een zachte beenhulp.

En ik kan het niet helpen maar stiekem denk ik dan hij gaat niet reageren op mijn zachte kuit. Hoe krijg ik het goed voor mekaar? En hoe voelt het nu dan. Een beetje stroperig en wat zwaar.

Ik denk dat mijn grootste probleem ligt in het feit dat ik niet consequent genoeg ben, vandaag ben ik tevreden met een reactie voor 8, morgen is de reactie wat minder en ben ik alweer tevreden voor een 6. Eigenlijk niet goed he ☹

Maar de ene dag is de andere dag ook niet, troost ik mezelf. En eigenlijk valt het toch wel mee. Herken jij het ook?

Chips en ik ben nog maar mijn fundering aan het leggen! Als er nu al wat aan hapert hoe ga ik dan ooit met kleine hulpen mijn paard kunnen aansturen alsof het allemaal vanzelf gaat? Want dat is wel waar ik naar toe wil. Het ideale Rijpaard reageert vlot, actief en voorwaarts. Dat is mijn streefdoel.

Nu heb ik min of meer het geluk dat Paddy van zichzelf een fijn voorwaarts paard is. In de draf veel gemakkelijker dan in de stap. Maar zelfs een voorwaarts paard voelt welke intentie je meegeeft met je drijvende hulp. En hierbij dwarsboom ik mezelf dus duidelijk.

Dus hoog tijd om er iets aan te doen.

Wat bij mij altijd goed werkt is visualisatie en wat nog beter werkt is een gevoel aan een hulp plakken. Echter ik vergeet het van tijd tot tijd. Zo vond ik in mijn oude lesverslagen weer 2 waardevolle ahaa momenten terug. Ze lagen te verstoffen en zo zonde.

Maar ik wil ze graag met jullie delen omdat ze zo simpel en duidelijk zijn.

De eerste die ik terug vond is dat ik voor mijn gevoel moet gaan stappen voor een 8. Als ik Paddy zijn stap voor mijn gevoel zou beoordelen als ik erop zit en ik doe niks dan stapt hij voor een 5. Het kan er net mee door. Maar als ik mijn best doe en ik maak de stap goed actief. En in begin kost het mij meer moeite dan voor Paddy en ik zorg dat hij zijn benen goed gaat optillen en blijft optillen dan ontstaat er een stap voor een 8. Eentje die loopt op zijn eigen motortje en die aan de gang blijft. Dat is hoe het moet voelen. Ik moet voelen dat er trek zit in de stap.

De 2 de die ik terug vond en die is misschien nog van groter belang in de uitvoering dan de eerste. Juist omdat hij mij behoed van dé valkuil.

Wanneer ik lange teugel stap is Paddy vrij om te bepalen in welk tempo we stappen. En neem ik contact en verbinding dan bepaal ik het tempo en is het slenteren gedaan. Het is gebeurd voor ik er erg in heb. En nochtans de spelregel is zo duidelijk als wat. Teugels op contact nemen betekend goed actief voorwaarts bewegen. Lange teugel is vrij tempo.

En zo puzzelen we keer op keer verder en worden we stapje voor stapje dagelijks steeds een beetje meer een team. Heb ik je geïnspireerd geef dan een like onderaan dit bericht. En loop je hier zelf ook van tijd tot tijd tegenaan dan mag je altijd een bericht sturen. Gedeelde smart 😊

En dan ben ik er volgende keer weer met de dingen die we dagelijks tegenkomen in onze trainingen.

Liefs Oona & Paddy ❤

A kingdom for a horse, en zo dankbaar

Ik snap het wel. En ik voel het in elke cel in mijn lichaam. Het is als een virus, hardnekkig en het gaat nooit meer uit  mijn systeem. Maar het brengt zoveel.

Creativiteit, doorzettingsvermogen, structuur, beweging, uitdaging moed, troost, filosofie, balans, vertrouwen, ontspanning, Yoga, soms de kick van je leven, en soms breek je ook wel eens iets, maar zeker ook trots en super veel voldoening.

Ik zou in mijn geval “mijn” virus nooit kwijt willen.

Elke dag opnieuw is een uitdaging. En elke dag opnieuw moeten we ons paard bewijzen dat ze op ons kunnen vertrouwen om in leven te blijven. Want dat is het allerbelangrijkste in het leven van je paard.

Heeft je paard het vermoeden dat je zwakker bent dan neemt hij ongetwijfeld de touwtjes in eigen handen. En probeert wel eens zijn baasje te heropvoeden. De rollen omgedraaid zullen we maar zeggen. 😊 En dat alleen al is een uitdaging. Ik kan er gerust over mee spreken. December was een uitdagende maand voor mij. En het ging zo smooth dat ik het niet eens in de gaten had. Het rijden ging steeds beter. Maar alvorens ik plaats nam in het zadel was er telkens die korte discussie.

Die ik niet begreep en wel 3 weken over gefilosofeerd heb.

Tot gisteren. Toen viel het kwartje. Om de discussie in goede banen te leiden ga ik op zoek naar verbetering, rust en zo veel als kan ontspanning. In de praktijk gaf ik Paddy letterlijk meer ruimte bij het betreden van de rijbaan. Zoals, ik hield niet meer rechtstreeks vast aan de teugel die aan het bit vast zit. Elke beweging of gooi met zijn hoofd is een ruk in de mond en dat wil ik niet. Ongetwijfeld geeft het een onaangenaam gevoel en word het steeds meer bevestigd voor hem. Zie je wel het is niet fijn. Paarden die stress ervaren gooien ook vaak met hun hoofd. En als daar nog iemand aan hangt. Geeft het de discussie nog een extra lading die ik wel kan missen.

Dus de teugel werd weer aan de kaptoom geklikt. Lang leven micklem multi bridle. En op lengte breng ik Paddy naar binnen, ik sta niet in zijn ruimte en hij kan gerust een zwaai maken met zijn hals en hoofd zonder dat ik er meteen bovenop zit. Al snel merkte ik dat er inderdaad rust kwam en Paddy met zijn 4 benen op de grond blijft als ik naast hem loop.

En als ik dan denk ok hij is braaf, ik kan veilig opstappen dan loop ik naar het krukje. En toen gebeurde er iets. Super enthousiast, beheerst en in balans maakt hij bijna een keertwending om mij heen om naast het krukje keurig stil te staan en mij aan te kijken worteltje! En dat is waar de discussie heel de tijd heeft om gedraaid. Hij zou alles doen om een worteltje te verdienen. En het krukje zorgt voor een worteltje.

Ik snapte het eerder ook niet. Want ik ben zeker wel eens naar buiten gaan longeren omdat ik het zo heftig vond. En eens buiten was hij een mak schaap. Hij had het zelfs zo bekeken dat hij keurig bleef stilstaan tot ik in het zadel zat want dat levert weer een worteltje op. 😊 Als ik dan uitgefriemeld ben en ik spoor hem aan om te gaan stappen. Dan kwam er een subtiele bokkenpruik van Paddy. Hij was het er niet mee eens. Maar dat was natuurlijk omdat we dan weg gingen van het krukje, wat ik niet in de gaten had. En na een halve hoefslag rond heeft hij er zich volledig bij neergelegd en rijden we fijn rond.

3 hele weken heeft het mij geduurd om deze puzzel op te lossen. 😊 Ik ben zo iemand ik wil begrijpen wat mijn paard mij te vertellen heeft. Net zoals Paddy zijn best doet om mij te begrijpen.

En het hele euvel is waarschijnlijk ontstaan op een moment dat ik niet duidelijk genoeg was. Misschien zelfs aarzelend overkwam. En hoogst waarschijnlijk vandaag nee zei en morgen weer ja. Inderdaad Paddy dan zou ik het ook niet meer snappen.

Nadat gisteren mijn ahaa moment weer groot was stond ik vandaag beter in mijn schoenen dan enkele weken geleden. En dat bleek zijn vruchten af te werpen. Ik stond weer in mijn positie en ik was weer duidelijk. Paddy was het er even niet mee eens. Maar stoïcijns als ik was gaf ik duidelijk richting en tempo. Paddy wist even niet wat hem overkwam. Pruttel pruttel mopper mopper. En toen was het weer duidelijk. De hals ging laag de adrenaline ging weg. En hij ging briezen. We waren weer samen in verbinding.

Des te meer word me wel duidelijk dat je altijd moet blijven zoeken naar verbinding en de intentie die ervoor zorgt dat je verbind. Alleen dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar het is niet onmogelijk ook niet in moeilijke situaties. En daarna zoveel voldoening en trots op mijn knappe paard. ❤

Herkenbaar voor jou? Zeker in deze donkere periode koud weer, frisse paarden, veel te veel regen, en het blijven paarden. Als je het leuk blog vind zou ik het superfijn vinden als je hem een like geeft.

Liefs Oona & Paddyfromculmore

Mijn wens is dat mijn ideale Rijpaard reageert op minimale hulpen.

Het afgelopen jaar heb ik heel veel tijd gestoken in het leren geven van aanwijzingen richting Paddy. Dat was in begin zeker niet altijd gemakkelijk maar tot een maand of 2 geleden was het zo vanzelf sprekend geworden dat ik er niet eens meer bij stil stond. Ik was het zelfs een beetje vergeten.

Ik heb het wel vaker merk ik, je word steeds handiger in een oefening de uitvoering word beter en voor je er erg in hebt ben je bent vergeten hoe je er bent geraakt.

Reageren op minimale hulpen behoort wat mij betreft tot de basis. En ik ben er van overtuigd dat het gieten van een basis in beton ervoor zorgt dat je een sterk fundament krijgt waarop je met vertrouwen kan bouwen. En hier heb ik nog 2 maand erg veel profijt van gehad maar sinds 1,5 week is het op. Alleen ik wist het nog niet. Ik moest het nog gaan ondervinden.

De basis is zelfs zo basis dat je niet mag vergeten om deze te onderhouden. En ja hoor het overkwam mij volle bak.

Ik heb de laatste tijd Paddy steeds slechtere of geen duidelijke aanwijzingen gegeven waardoor mijn communicatie op de grond echt belabberd was. Wat resulteerde dat ik gisteren hardop zei.

“Hij is braver wanneer je erop zit dan dat je ernaast loopt.”

Ik heb dat uiteraard niet expres gedaan. Het is me gewoon overkomen. Het heeft natuurlijk ook te maken met de nieuwe omgeving die we hebben om in te trainen met zijn nieuwe obstakels en moeilijkheden die we daarbij tegenkomen. Alleen het ging zo goed he 😉 en ik ging gewoon verder daar waar we 3 maand geleden gebleven waren.

Wat me wel begon op te vallen was dat ik steeds minder controle kreeg over zijn schouders. Eerst gebeurde dit in onder het zadel. Alleen omdat ik hier heel veel ging over nadenken wat gebeurd er nu precies en wat zie en voel ik onder mij gebeuren? Wist ik heel snel de oplossing te bedenken. Dat ik in het rijden weer opnieuw schoudercontrole moest krijgen. Maar op de grond was ik mij van nog geen kwaad bewust.

De laatste paar keer dat ik aan het longeren was gebeurde het continue dat Paddy zijn schouders pijlsnel richting mijn centrum draaide. En hem opnieuw in de richting van de volte sturen ging niet zonder slag of stoot. Het lukte Paddy steeds vaker om mij te snel af te zijn en mij te pakken op mijn foute aanwijzingen en mij lukte het steeds minder om de juiste hulpen te geven en controle te krijgen over tempo en richting.

Wanneer ik me een cm teveel in de leidende positie bevind krijg ik dus discussie met die schouders van hem. Ik moet er dus goed op letten dat ik meer drijvend naast hem ga bewegen. Want hij reageert letterlijk op minimale hulpen. Echter de onbewuste minimale hulpen. Die niet zo bedoeld zijn. Werk aan de winkel dus.

En waarschijnlijk als ik hier weer wat quality time aan spendeer gaat het over een week of 2 alvast een stuk beter. Want uiteindelijk als ik meer schoudercontrole krijg word het voor mij veel gemakkelijker en veel fijner om Paddy van punt A naar punt B te brengen en dat geld voor zowel onder het zadel als aan de hand. Dan voel ik mij weer een volledig verbonden team waarbij onze neuzen dezelfde richting op gaan en waar er word samengewerkt.

Vroeger toen ik met Eamonn mijn skills ging trainen wist ik heel goed dat ik ongeveer 30 % niet voor mekaar had op de grond. Ik dacht altijd ach die 30 %  dat maakt de zaak toch niet. Hij was al zadelmak en braaf en ik bleef zitten. Maar toch als je in bepaalde situaties terecht komt wat altijd kan gebeuren dan mis je die 30 % die je niet voor mekaar hebt.

En uiteindelijk kun je uit de manier waarop je paard naast je meebeweegt wel info halen in welke bui hij is. Is je paard in die 30 % koppig of moeilijk te overtuigen van bepaalde dingen dan zul je in moeilijke oefeningen onder het zadel op een bepaald punt dezelfde koppigheid tegenkomen waarbij je hem toch probeert te overtuigen. Te lief zijn helpt je dan niet en té assertief zijn ook niet.

Je paard goed leiden door verschillende situaties is een kwestie van lief en assertief zijn op de juiste de momenten. Paarden hebben net als wij emoties en stemmingen. En die stemmingen met de juiste intentie in goede banen leiden is misschien wel het moeilijkste wat er is, naast je paard in balans brengen. Maar als je niks doet dan kom je helemaal nergens. En van je fouten kun je alleen maar leren toch?

En over balans kan ik zeker nog een heel blog vullen maar dat is voor een andere keer.

En net als dat we dagelijks moeten blijven werken aan het ideale Rijpaard, ben je zelf verantwoordelijk om te blijven werken aan je skills om steeds meer een ideale Ruiter te worden. Met vallen en opstaan met Do’s & Don’ts .

En die deel ik graag met je.

Vond je het leuk blog vergeet dan zeker niet dit blog te liken. En volgende keer ben ik er weer met de dagelijkse dingen die ons ook overkomen.

Liefs Oona & Paddy ❤

Het ideale Rijpaard reageert bereidwillig en voorwaarts.

Een lichte drijvende hulp gevolgd door een fijne overgang naar draf. Zo wens ik mijn overgangen te rijden in de ideale wereld.

Daar wil ik naar streven alleszins. Ik vind het alleen nog niet zo gemakkelijk. En ik moet eerlijk bekennen ik had eigenlijk niet gedacht dat ik met Paddy hier tegenaan zou lopen. Hij is lekker voorwaarts zonder meer en in de draf tempowisselingen naar voor rijden gaat wel lekker. Maar aandraven dat vind ik nog wel een dingetje eerlijk gezegd.

Ik merk dat ik nog steeds mijn best probeer te doen en goed te luisteren naar de juf.😊 En vaak denk ik dan, als ik maar ietsje beter mijn best doe komt het op een dag wel een keer. Ben ik te lief ben ik niet consequent genoeg? Ik probeer zacht, ik probeer wat strenger, wat groter maar ik krijg geen beter gewenst effect als je het mij vraagt. Wat doe ik verkeerd?

Sinds de verhuizing heb ik geen les meer gehad. Corona toestanden enz. En ik houd me zeker goed aan de regels dus hoe jammer het ook even is. Ik moet het momenteel even doen met alles wat in mijn rugzakje zit. En gelukkig zit er veel in. Het zit alleen soms hééél ver weg. Dus ik ben nog eens in mijn oude notitie boeken gaan zoeken waar ik al mijn ahaa momenten ooit al heb beschreven in geuren en kleuren. Ik kan het trouwens iedereen aanraden. Schrijven = bevestigen in je geheugen.

Toen ik vroeger nog de academische rijkunst volgde hebben we het uitgebreid gehad over de beweging van de gangen en het meebewegen hiervan. En inderdaad dat is er toen zo ingestampt ik weet precies wanneer welk been naar voren beweegt in stap draf en galop. Alleen de laatste tijd gebruikte ik wel nog altijd het ideale moment om een drijvende hulp te geven. Ik vergat alleen iets heel belangrijk. Ja jongens als je 1,5j niet meer gereden hebt dan kan je wel eens iets vergeten he😉

Alleen komt mijn drijvende hulp als ik te lief ben van veels te ver. En komt mijn drijvende hulp als ik assertief genoeg ben veel te groot.

Ik was echt letterlijk vergeten dat ik mijn kuiten tegen de buik mag aanleggen en mee in het ritme mag swingen van de achterbenen. Dat ik mee mag voelen met de achterbenen en hierbij mijn heupen de natuurlijke beweging kan laten volgen. Het gevolg hiervan is dat er een connectie ontstaat. En ik vergelijk het met de zachte alerte connectie die je hand maakt met de mond. Deze volgen elke beweging heel zacht maar beperken nergens.

Die connectie miste ik dus ook bij mijn drijvend hulpen. Ik kwam letterlijk van veels te ver of veel te groot en te snel.

Na de connectie die ik nu had gemaakt ging ik intentie toevoegen. Mijn benen hingen nog steeds zacht niet knijpend langs de buik maar wel dichtbij en mee met de beweging. De intentie die zet ik vervolgens in voor de tempowisselingen. Met mijn intentie en mijn kuit die tegen de buik aan ligt maak ik de swing van de buik groter. Ik bleef me bewust dat ik niet ging knijpen en niet mijn been star ging stilhouden en met mijn heupen bleef ik de roterende beweging van de rug van het paard goed volgen.

Yes, Paddy leek mij veel beter te begrijpen ik was dus veel duidelijker en zachter aan het communiceren. En voor mij was het in feite ook gemakkelijker uit te voeren. Want ik moest in principe maar 3 dingen doen.

  • Gaan voelen naar de bewegingen van de achterbenen en zorgen dat ik contact maak en mee volg.
  • Vervolgens intentie toevoegen en gaan zoeken naar tempowisselingen, met mijn kuiten de swing vergroten waardoor de stap ruimer en voorwaartser word.
  • En wanneer ik terug naar een kleinere stap wil gaan moet ik mijn drijvende intentie weer verkleinen. Om vervolgens weer te vergroten. Als ik ga schakelen.

En meer moest het niet zijn. Zo simpel en Paddy dacht hetzelfde hehe eindelijk duidelijkheid dit snap ik!

Daarna ging ik aandraven. En kreeg ik een super fijne overgang in draf. Direct op mijn drijvende hulp en niet in slow motion. En dan is mijn training alweer super geslaagd voor mijn gevoel. En ben ik super trots op Paddy en ook op mezelf dat ik zelf een puzzeltje heb kunnen leggen.

Dat zijn de gaafste puzzelstukjes en ze geven mooie roze wolken. Dus nu gaan we hier nog vaker mee aan de slag zodat onze connectie tussen hand en been fijn bevestigd kan worden.

Heb ik je aan het denken gezet en denk je hier kan ik wat mee dan vind ik het leuk als je dit blog onderaan een like wil geven.

En dan ben ik er volgende keer weer met een nieuw puzzelstukje ❤

Liefs Oona & Paddy

Topteam in wording 😊

Weer de beste versie van ons zelf.

Het ideale Rijpaard heeft zijn focus bij de ruiter.

Ik zal het zo stellen in ideale situaties toch. Een paard dat zijn focus heeft bij de ruiter en in de volksmond zeggen we vaak houd hem bij de les. Die is in staat om te reageren op de hulpen die wij hem geven zowel van op de grond als vanuit het zadel.

Paarden die bezig zijn met alles wat zich buiten de rijbaan afspeelt die missen de helft van onze signalen. Maar dat geld voor ons beide. Als wij onze focus niet 100 % bij ons paard hebben dan missen we ook de helft. En zijn we weer te laat met een hulp. Waarop ons paard waarschijnlijk met een ander antwoord reageert. En niet bewust zijnde hebben we ons paard niet kunnen helpen met het zoeken naar balans en brengen we hem nog meer uit balans.

Ik mocht het de afgelopen 4 weken zelf meemaken. En ik was er me niet eens 100 % bewust van. Na de verhuizing ging ik door met alles is de normaalste zaak van de wereld. Wat voor mijn gevoel vrij goed resultaat gaf. Paddy had er vertrouwen in dat er geen beren op onze nieuwe locatie verblijven en vond het wel best als we weer gingen rijden. Al was onze beste versie van onze rijkunsten ver uit het zicht. En daar was ik mij ook bewust van. Ik wist alleen nog niet precies welke ahaa kwartjes er moesten vallen om weer lekker rond te rijden zoals voorheen.

1 van de dingen die bijv erin geslopen waren omdat Paddy zijn aandacht niet bij mij had was de stal kat! Tijdens mijn 2 of 3 de ritje zat de stal kat op de bakrand, Paddy had dit gezien en ging uiteraard op de rem. Mijn drijvende hulp om door te blijven stappen werden compleet genegeerd. Om het nog wat erger te maken sprong de stal kat op de hoefslag en ging een kuiltje graven om je weet wel wat te doen. 😊 De komende 2 weken no way dat Paddy op dat stukje over de hoefslag zou lopen. Niet in stap en zeker niet in draf. Ik mocht doen wat ik wou maar ik kreeg elke keer opnieuw op dat stukje geen connectie met hem en elke keer moet er een onzichtbare kat gezeten hebben zullen we maar denken.

Inmiddels is het opgelost en heeft Paddy de verleidelijke charmes van een stalgenootje kunnen waarderen langs de bakrand en lopen we weer van het ene moment op het andere moment weer netjes over de hoefslag.

Maar we waren er nog niet. Het inrijproces was zo goed gegaan in september/oktober dat ik moeite had met weer opnieuw te zoeken naar de kwartjes waarmee we steeds beter werden en meer balans vonden. Gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik evenveel focus miste dan mijn paard. Ik miste zelf een hoop signalen en gaf dan ook de verkeerde hulpen op het verkeerde moment. Volkomen menselijk. Leren onder stress werkt gewoon niet maar dat is voor een andere blog.

Maar ik ben een echte denker als het om leervermogen gaat en als ik de dingen beter kan begrijpen word het een logischer verhaal en bied de oplossing zich al snel aan. Dus nadat ik mijn instructrice een bericht had gestuurd om even te sparren over de balans waar ik mee aan het worstelen was. Kreeg ik fijne feedback terug en stapte ik de volgende keer met 200 % focus op mijn paard en ging ik goed voelen en op de juiste momenten de juiste hulpen inzetten. Met resultaat.

Yes samen hadden we weer de beste versie van ons zelf hervonden. Hoe cool is dat. 😊

En de beste versie omvat momenteel een fijn tempo waarin we rond rijden. Waarbij ik de energie van de achterbenen door de wervelkolom in een voorwaarts neerwaartse tendens duidelijk kan voelen. En ik een gelijke druk op beide teugels heb.  

Check schoudercontrole 😊 Check focus.

En kunnen we voorlopig weer verder waar we gebleven waren.

Vond je het een fijne blog dan vind ik het super fijn mocht je mijn blog een like geven. En dan ben ik er volkende keer weer met een nieuwe update over mijn ideale Rijpaard.  ❤  

Liefs Oona & Paddy

Alle begin is moeilijk.

Ruiters zoals jij en ik beginnen vaak niet met het meest ideale paard. Sterker nog in de meeste gevallen is ons paard nu net dat ene speciale gevalletje waar iedereen aan voorbij loopt.

En onder het mom dit is mijn project paard hij heeft wel een gebruiksaanwijzing maar daar gaan we aan werken. Besluit je om het paard een kans te geven.

De beste stuurlui aan wal die hebben natuurlijk wel hun bedenkingen hierbij, zoals te klein te groot, beweegt niet spectaculair genoeg of het ras is niet fancy genoeg. Maar jij hebt het paard écht gezien en je bent er dan ook rotsvast van overtuigd dat jouw paardje over de kwaliteiten beschikt om het ideale Rijpaard te kunnen zijn. Laat de rest maar denken.  Als jij net zoals ik in mekaar zit dan herken je dit vast wel.

Het is niet omdat we niet over het meest ideale rijpaard beschikken dat we niet kunnen starten bij het begin om er een ideaal rijpaard van te maken. Nee. Liever vandaag nog dan morgen.

Maar denk niet alleen aan de training van je paard. Het zit in alle details. Een ideaal rijpaard voelt zich goed in zijn vel, ervaart geen stress, heeft geen bewegingsbeperkingen in zijn lichaam en probeert te begrijpen wat jij van hem vraagt.

Heb ik dan zelf ook een aandeel om een ideale partner voor mijn paard te zijn?

En een ideaal rijpaard droomt uiteraard van een ideale ruiter die hem begrijpt en waardeert in elke situatie. Je wil dat een samenwerking van 2 kanten komt. En jij bent iemand die het belangrijk vind dat je paard evenveel plezier beleefd aan het samenwerken in een training.

Want…

Een paard dat plezier haalt uit zijn trainingen zal je vertrouwen en is een betrouwbaar paard.

Je zal dus moeten gaan werken aan Respect, Vertrouwen, Communicatie en verbinding. En niet alleen de volgende training je gaat het zelfs vaak opnieuw moeten herhalen ook in nieuwe situaties.

En zo moest ik een kleine maand geleden ook weer even beginnen bij het begin. Net op het punt dat het eruit zag dat Paddy op dat moment zijn beste versie was van het ideale Rijpaard. Zijn we verhuist naar een plekje dichter bij huis. Als ideaal paard stapte hij zonder aarzelen de trailer op en ging hij meteen lekker eten in zijn nieuwe stalletje. Nog geen idee van de komende dagen die zouden volgen.

Het was goed dat ik wist dat hij zadelmak was en hoe goed hij opgevoed is. Want hij werd 10 cm groter toen we de eerste keer over het erf gingen. Het vond het alles tegelijk. Spannend maar nieuwsgierig, raar en interessant. Het enige wat mij toen te doen stond was samen gaan verkennen en doen alsof alles de normaalste zaak van de wereld was. Ik heb hem vanaf dag 1 verteld het is ok mannetje, kijk maar eens goed rond. Neem het allemaal maar in je op. En het enige waar hij op moest letten was op mijn ruimte. En dat deed hij vrij goed.

Al snel volgde er in de volgende dagen vertrouwen in zijn nieuwe plek. En zag ik mijn ideale rijpaard weer beetje bij beetje bovenwater komen. En merkte ik dat het vertrouwen er wederzijds moet zijn. Omdat ik de eerste dagen over het erf ging lopen met de intentie alles is de normaalste zaak van de wereld heeft Paddy de verbinding tussen ons kunnen vast houden. Toen ik terug plaats nam in het zadel was het mijn beurt om het vertrouwen in Paddy terug te geven en vast te houden.

Ik vond het stiekem super spannend weer net als de eerste keer opstappen. Maar ik kon net als Paddy het rijden ervaren als, dit is de normaalste zaak van de wereld omdat Paddy mij hetzelfde gevoel terug gaf onder het zadel.” Het is Ok zoals het is ik ga niet gek doen met je op mijn rug.”

Als wij samen de spanning maar los kunnen laten en wij goed in ons vel zitten zullen we gauw terug op onze momenteel beste versie zitten van het ideale Rijpaard.

Tot voor zover deze update over wat Paddy en mij de laatste maand heeft bezig gehouden. En ik hoop dat jullie het leuk en inspirerend vonden om mijn blog weer te lezen.

Volgende keer ben ik er weer met tips over het ideale Rijpaard ❤

Scrol zeker ook eens door mijn oude blogs want ook zij dragen bij aan het ideale Rijpaard.

Liefs Oona &  #Paddyfromculmore

Mijn droomdoel is het ” Het ideale Rijpaard.”

Yes, eindelijk is het weer zover. Ik heb weer zo een zin om te bloggen. Een half jaar geleden schreef ik nog wekelijks een blog voor spieren in conditie. En ineens was de lockdown er. Ik besloot om te stoppen met mijn grote passie, namelijk sportmassage bij paarden. En het besluit kwam er omdat ik eigenlijk toch wel een leuke job dichtbij huis heb. En het soms beter is om je passie als hobby te houden ipv. van je passie je werk te maken. Omdat het dan wel eens heel veel stress met zich mee kan brengen. En als ik nu ergens ver van weg wil blijven dan is het wel stress. Hmmm klinkt als een paardeneigenschap 😊

Omdat ik mijn kindje spieren in conditie los liet, stopte het dagelijks schrijven van inspiratiestukjes en mijn wekelijks blogs ook abrupt. En ergens wilde ik wel weer de draad oppikken en ergens ook weer niet. Ik wist niet meer waar ik mijn inspiratie moest halen. En ik dacht het komt vanzelf wel weer eens een keer.

En vandaag was het zover. Het kriebelt weer. En ik heb zo een zin om jullie mee te nemen in mijn dingen die ik leer en onderneem met Paddy. Onze toeristische weg zeg ik altijd.

Zonet viel het grote groene inspiratieboek van dressage pro in mijn brievenbus. Waar ik in geuren en kleuren mijn leermomenten wil gaan bijhouden.
Ik kon dus niet wachten om het boek open te slaan en te kijken welke slimme vragen mij gesteld gaan worden om mijn eigen pad te mogen bewandelen. De eerste vraag zat er al meteen op.

“ Wat is je droomdoel?” Heel even moest ik er toch wel goed over nadenken.

Juist omdat ik in de fase zit, Paddy is nog maar net zadelmak en ik moet nog zoveel leren en wedstrijd ambities die heb ik al helemaal niet.
Maar welke ambitie heb ik wel al meer dan 20 j inmiddels?

En eureka diep vanbinnen kwam het eerst volgende in me op. En men zegt vaak, niet over nadenken het eerste wat in je opkomt dat is het en ik wist het meteen, daar gaat mijn hart sneller van slaan.

Mijn droomdoel is het “ Het ideale Rijpaard.”

Hoe ziet mijn ideale Rijpaard eruit? En vooral hoe voelt het om samen met mijn ideale Rijpaard tijd door te brengen? Hoe voelt het om mijn ideale Rijpaard te berijden?

En ik schrijf heel bewust “mijn” ideale Rijpaard. Want voor iedereen is het ideale Rijpaard anders. Je kunt het niet kant en klaar kopen. Dat is al 1 tipje van de sluier dat ik kan prijsgeven. Wat ik je ook kan vertellen is dat wanneer je doel bereikt is en je paard is je ideale Rijpaard geworden dan is hij onbetaalbaar geworden. Letterlijk en figuurlijk.
Alle liefde, tijd, geduld en emotie dat je er hebt in gestoken dat kan niemand anders voor je doen. Maar dat is waar de magie begint.

Dat is waar connectie met je paard de mogelijkheid maakt om een gewoon paard de kans te geven om een ideaal Rijpaard te zijn. O.Thielens

En laat dat nu mijn droomdoel zijn. ❤

En voor nu ga ik even dromen over mijn ideale Rijpaard dat het pad van de toeristische route volgt.
En mijn vraag voor jou. Hoe ziet jou ideale Rijpaard er voor jou uit?
Je mag het mij altijd laten weten via mail.

Goal- make plan – get to work – stick to it – reach goal – Be happy

Ik ben de laatste dagen druk druk dat het me er soms zelfs bij inschiet om nieuwe facebook posts te schrijven. En ik vind het eigenlijk altijd wel heel erg leuk om te doen. In begin 2 j geleden vond ik het heel erg moeilijk en wist ik vaak helemaal niet hoe ik eraan moest beginnen.
Maar ik rij nu al meer dan een jaar niet meer. En toch helpt het mij om mijn coördinatie up to date te houden. Want 2 weken terug mocht ik plaats nemen op de rug van een zeer leuke Ijslander en ik kon er zo mee weg rijden. En ik had ook helemaal niet het idee dat ik een black out had zoals vroeger. Ik kon lekker voelen en aanvullen waar nodig was. Heerlijk! En dat omdat schrijven mij hierbij helpt. Ik zit misschien dus niet op mijn paard en in praktijk loop ik er meer naast. 😊 Maar in mijn hoofd is het als de dag van gisteren.  Ook dat kun je blijven trainen blijkt.
Vorig weekend mocht ik een workshop gaan geven bij zeer gemotiveerde dames die wel een stok achter de deur konden gebruiken. Ze wilden graag een duidelijke houvast waarmee ze stap voor stap kunnen groeien, leren en de conditie van het paard verbeteren.
En daar wist ik wel raad mee. Dus gingen we kijken hoe wat waar en wanneer.
De geheimen om echt verandering te brengen is een DOEL STELLEN. En dat doel stellen dat hadden ze al. Maar om daar te geraken heb je ook nog een PLAN nodig. Een goed plan houd rekening met hoeveel tijd je kunt besteden wanneer je wel en niet kunt en hoeveel trainingen een bepaalde conditie nodig heeft. Het enige dat je dan nog hoeft te doen is variatie toe te voegen zodat het niet saai word en je alles kunt trainen. Lenigheid, conditie , kracht, uithoudingsvermogen. Het resultaat is dat je paard beter gaat bewegen, sterker word en soepeler.
Het volgende dat je moet doen is GET TO WORK je zult het toch moeten doen. Ongeacht of het koud is, donker, je moe bent en geen zin hebt. Maar dat laatste verdwijnt sowieso. Als je een week of 5 verder bent. En je geraakt in het ritme dan begin je het verschil duidelijk te voelen en word het gemakkelijker en dan wil jet niet meer los laten. Dan garandeer ik je nu al. Dat is waar je AAN DE GANG MOET BLIJVEN.
Want dat brengt je uiteindelijk bij je doel. Zal het gemakkelijk gaan ? Nee dat kan ik je al zeggen. Maar je maakt elke keer een kleine stap voorwaarts. En succes of conditie komt niet vanzelf op je pad je moet ervoor gaan om het te kunnen halen. En als je dan terug kijkt waarvan je komt wees dan maar apentrots.
Herken jij dit ook? Wil jij ook graag een stok achter de deur? Ik kan je ermee helpen het doel moet je zelf stellen maar ik kom graag je plan je route mee uitstippelen. En je krijgt een berg aan oefeningen van me.
Het staat nog niet op mijn website maar het zit wel in de mogelijkheden. Als ik tijd vind voeg ik het gauw toe. Mocht je interesse hebben laat het mij dan even weten

Vraag maar een mooi boek aan Sinterklaas

Je hebt vanochtend een les gereden en tijdens de les gaat het altijd een stuk beter. Jij kan uitvoeren en de hulpen geven hoe ze bedoeld zijn. En een extra paar ogen in de rijbaan helpt je daarbij. De volgende training stap je met dezelfde intentie op je paard echter de uitvoering komt nog niet eens in de buurt van je les.

Herken je dat gevoel?

Vreselijk irritant. En probeer dan nog maar eens je emoties te bedwingen en neutraal te houden. Want je wil het zo graag goed doen en je bakt er niets van. Het word nog erger als je 1,5 week niets gedaan hebt. Dan is je geheugen en je motoriek helemaal een zeef.
Hoe komt het toch dat het zo lang duurt voor een handeling erin gebakken zit en het als vanzelf gaat? Wel volgens de statistieken hebben wij als mens ongeveer 1000 uren nodig om ons op je gemak te voelen in het zadel. En heeft het paard er 300 uren nodig om zich op zijn gemak te voelen met een ruiter op zijn rug.
Als je weet dat er 365 dagen in een jaar zitten en een ideale training maar 45 min duurt. En we zelfs niet elke dag rijden maar hooguit een keer of 4 per week. Dan hoef ik je niet uit te leggen dat het gewoon moeilijk is om goed te leren rijden en dat er veel tijd in kruipt. Zeker als je maar 1 paard hebt. En we zijn er nog zuinig op ook.
Een gouden tip die mij al zoveel heeft geholpen. Zelfs op de dag van vandaag nog. Elke keer als ik een les heb gehad schrijf ik elke minuut elke gevoel elke beweging die ik voelde en kon verbeteren op in een soort dagboek en het helpt mij ontzettend veel wanneer ik wil gaan rijden als mijn black out optreed. Om terug in het gevoel te zitten en te memoriseren welke dingen je kunt verwachten en hoe je ze zelfstandig oppakt.
Tuurlijk stap, draf en galop die bewegingen die zijn heel goed eigen. Zeker als je al zoveel jaren rijd. Dat verleer je niet meer. Maar het zijn alle verdere kleine details die vaak niet zichtbaar maar wel voelbaar zijn die je zo weer kwijt bent.
Als ik mijn lesboeken opnieuw raadpleeg en doorneem dan denk ik altijd aja zo ging het ook alweer. Van onschatbare waarde zijn ze. En weet je waarom? Omdat je ze zelf hebt geschreven. Je hebt in je eigen woorden beschreven hoeveel je nodig hebt, hoe lang, hoe kort, hoe zacht je moet, hoeveel druk je mag.
En alleen jij begrijpt dat. En je hersenen zitten meteen in het gevoel omdat het helemaal van jou is. Dus binnenkort is het Sinterklaas. Ik zou een mooi groot en dik boek vragen en meteen beginnen schrijven.
En op de voorlaatste pagina schreef ik altijd een brief naar mezelf. Mijn diepste wens, mijn grootste droom, mijn doel. En aangezien ik toch wel een tijdje met mijn boek deed. Als ik dan bijna bij de laatste pagina kwam was ik natuurlijk alweer vergeten wat ik toentertijd had geschreven. Maar was het wel fijn terug lezen.
Ik kreeg afgelopen week zin om weer te gaan challengen 😊 Heb je het al meegekregen op facebook?
Ja ik vond het vorig jaar erg leuk om te doen en jullie hierbij te helpen. En alleen al door eraan te denken krijg ik er alweer zin in. Echter mijn doel voor dit jaar is om nog meer mensen te bereiken en ervoor te zorgen dat iedereen kan werken aan het ideale Rijpaard. Want zeg nu zelf. We doen elke dag zo ons best voor ons paard met de beste intenties, als daar geen super fijne samenwerking uit voortvloeit dan weet ik het ook niet meer.

Hoe bereid je een strandrit voor?

Tis misschien wel heel erg miezerig herfstweer maar dat belet niet om nu al leuke plannen te gaan maken voor het voorjaar. En dat kan ik alleen maar toejuichen. Omdat een gewaarschuwd man of vrouw in ons geval er 2 waard is. 😊
En waar wil ik naar toe.
2 Weken geleden kreeg ik van een amazone die altijd het beste voor heeft met haar paard de volgende vraag.
“Ik wil graag in de lente naar de zee, hoe moet ik dit nu goed voorbereiden? Want het is nu winter en dat maakt het veel lastiger om je paard te gymmen en beweging te geven. Maar ik wil ook niet mijn paard in april uit de wei halen, opzadelen en over het strand gaan scheuren. Want dan weet ik dat ik geheid een blessure kan oplopen. En ik wil juist zuinig zijn op mijn paard.”
Ik moest daar toch even over nadenken. Hoe ik het zelf zou oppakken? Want vaak denken we over buitenrijden niet erg na. Maar een rit naar het strand is eigenlijk best wel pittig zelfs als je veel stapt.
Het strand bestaat uit mul zand wat een grote belasting voor de spieren en ligamenten kan zijn. Zeker als ze strakke weitjes gewend zijn. En ik hoor je al denken maar je kan toch rijden in natte zand! Dat klopt en als het kan zou ik daar ook voor kiezen. Maar je hebt altijd eb en vloed. En het kan zomaar zijn dat je op de terugweg van het strand verplicht in het losse gedeelte moet stappen vanwege de vloed. Zeg ik dat goed ? Ik bedoel hoog water.😊 Je begrijpt me wel.
Maar als ik terug denk aan mijn strandritten hebben we dat dus wel voor gehad. Dus je kan maar beter goed voorbereid zijn.
En hoe bereid je de conditie van je paard nu voor?
Als je 12 weken van te voren begint dan heb je ruim de tijd om je paard klaar te stomen om veilig een strandrit te gaan maken. En zeker in begin hoeft het nog niet heel veel tijd te kosten. Zeker in begin is het belangrijkste dat je routine gaat opbouwen. Dat je 12 weken lang routine gaat vast houden en dat je naar een doel traint.
D.w.z. dat je een concreet plan zal moeten maken. Die je houvast geeft en je een duidelijke opbouw geeft. Het plan wat betreft routine, je gaat niet zeggen ik ga de eerste 3 weken 3 dagen per week trainen. Nee je gaat zeggen bijv. Op maandag, woensdag en zaterdag ga ik trainen. En schrijf dan ook op wat je gaat trainen.
Conditie training waarbij je gaat werken aan het uithoudingsvermogen of krachttraining waarbij je werkt aan houding en souplesse.
Het strand daar ga je niet naar toe om een uurtje te rijden. Vaak gaan we dan toch een rit maken tussen de 2 a 4 uur. En ik spreek uit ervaring de tijd vliegt daar. Dus je gaat je paard voorbereiden om uithoudingsvermogen te kweken. Om jou 4 uur te kunnen dragen.
Verder ga je geen 4 u met een lange teugel rijden want dat is funest voor de paardenrug. Als jij 4 u op de rug doorbrengt en je paard beweegt 4 u lang met een verticale hals omdat hij de ogen uit zijn hoofd kijkt op het strand. Dan zal je paard ongetwijfeld pijnlijke rugspieren krijgen naderhand.
We willen op zijn minst een aangename zachte contact teugel en het hoofd moet een voorwaarts neerwaartse tendens houden. Horizontaal is voldoende Hier zul je dus minimaal basis dressuur oefeningen voor moeten doen. Zodat het paard zijn buikspieren aanspant en zijn rug mooi op lengte brengt. Tijdens de strandrit wissel je de houding af tussen voorwaarts neerwaarts en lange teugel.
Voor beide geldt bouw het rustig op. In alle trainingen neem de tijd voor een goede warming up en een rustige cooling down. De warming up zorgt ervoor dat de gewrichten en spieren rustig aan worden klaar gemaakt voor fysieke inspanningen en de cooling down zorgt ervoor dat de spieren weer op lengte kunnen komen, volledig ontspannen en alle afvalstoffen kunnen afvloeien.
Supercompensatie zorgt ervoor dat het lichaam na een training weer hersteld en een beetje beter dan voorheen. Doe je hier niets mee dan breekt de conditie die je had opgebouwd weer af. Bouw je hier op verder dan gaat je paard steeds in betere vorm komen. Daarom is het belangrijk om conditie training en krachttraining goed af te wisselen. Zodat het lichaam de tijd heeft om te herstellen en de spierstructuren niet overbelast worden.
En doordat je een concreet plan maakt aan het begin van je 12 weken zie je niets over het hoofd en word je paard steeds sterker.
En hou je paard goed in de gaten. Hoe is zijn spierspanning in de bovenlijn? Naarmate de conditie verbeterd. Hoe is het beenwerk? Heeft hij mooi en dun beenwerk? Het is belangrijk dat je van te voren elk bultje kuiltje elke cm van je paard op je netvlies zit alvorens je de rit gaat maken.
Na de strandrit word het heel belangrijk om je paard opnieuw goed te onderzoeken. Meteen na de rit en daarna 12 u later weer om zeker geen afwijkingen over het hoofd te zien. En de juiste na verzorging te kunnen geven die het paard op dat moment nodig heeft.
Week 1 tot en met week 4 zorg je dat je minimaal 3 x week minimaal 35 min traint wissel af met: – conditie training waarvan 12 min warming up en 12 min cooling down waarvan enkele malen aandraven +/- 11 min in totaal. Wissel af met korte blokjes draf/stap/draf/stap 1+1+1+1…. 2+2+2+2….. 3+3+3+3…. Voor de conditie training. – En voor de krachttraining 35 min waarvan 12 min warming up/losrijden 11min/12 min cooling down
Week 5 tot en met week 8 zorg je dat je minimaal 3xweek minimaal 40 min traint wissel af met : – conditietraining waarvan 12 min warming up en 12 min cooling down waarvan enkele malen aandraven+ galop +/- 16 min in totaal. Wissel af met korte blokjes draf/stap/draf/stap/ draf/galop 1+1+1+1…. 2+2+2+2….. 3+3+3+3…. Voor de conditie training. – En voor de krachttraining 42 min waarvan 12 min warming up/losrijden 8min draf – galop /5min lange teugel/ 5 uitrijden/ 12 min cooling down – En 1x/week 15 min stap aan de hand of onder het zadel.
Week 9 tot en met week 11 zorg je dat je minimaal 3xweek minimaal 45 min traint wissel af met: – conditietraining waarvan 12 min warming up en 12 min cooling down waarvan enkele malen aandraven en galop +/- 16 min in totaal. Wissel af met korte blokjes draf/stap/draf/stap/ galop 1+1+1+1…. 2+2+2+2….. 3+3+3+3…. Voor de conditie training. – En voor de krachttraining 45 min waarvan 12 min warming up/losrijden 10 min draf-galop /5min lange teugel/ 6 uitrijden/ 12 min cooling down -En 1x/week 15 min stap aan de hand of onder het zadel.
Week 12 ga je rustig aan doen. 3x in de week conditie /kracht training doen van 35 min zodat je paard fit en soepel is om de rit aan de zee te rijden.
Probeer in tussentijd ook verschillende ondergronden te betreden met je paard. Zodat je paard zijn coördinatie en benen goed in balans kan krijgen.
Dit trainingsschema is geen waarheid. Maar een hulpmiddel om je op weg te helpen. Pas het aan waar nodig. En luister goed naar je paard.
Eventueel als je merkt op het strand dat je paard het toch vermoeiender vind dan dat jij had ingeschat kun je nog altijd een stuk aan de hand stappen. Echter houd er rekening mee dat paarden op het strand veel fitter en vaak heter zijn.
Wees voorzichtig als je door de zandbanken gaat scheuren. Doe het liefst in zeer ondiep water zodat je voegtijdig kuilen kunt zien. Alvorens ze erin kunnen struikelen. Wanneer je in een diepere bank terecht komt ga je merken dat je paard een piaffe achtige draf gaat maken. Heel leuk om te voelen. Goed om even te trainen. Maar eigenlijk niet tijdens deze rit. Het is namelijk erg vermoeiend. En het mulle zand ook nog eens.
Ga niet galopperen in het klapzand om peesblessures te voorkomen. Maar kies hiervoor de natte stevige stroken uit. Het is juist goed om je paard eens lekker open te trekken voor het SI gewricht optimaal te stretchen. Echter de volgende dag grote kans dat je paard stijf gaat zijn. Dus probeer in de weken hiervoor lange rechte stukken geregeld uptempo door te galopperen.
En als nazorg benen goed afspoelen en de rugspieren warm houden. En het zoute water heelt alle wondjes die er mochten zitten.
Ik wens je heel veel plezier op je strandrit. Als je het nog nooit gedaan hebt. Is het een beetje als een grote speeltuin. De branding , de zandbanken, sprintje trekken, genieten van de vrijheid. Zalig om te doen ik kan het iedereen aanraden.