Een slechte aanwijzing of een Mythe?

Mijn hersenactiviteit draait de laatste 4 maanden flink overuren. En de reden is omdat ik na 22 j rijden weer een dozijn aan nieuwe inzichten heb gevonden om de beste versie van mezelf te kunnen worden. En om mijn gewone paard de kans te geven om het ideale rijpaard te kunnen zijn.

Ik heb vooral inzichten gekregen waarom het mij momenteel niet lukt om net zo goed en zo mooi te kunnen zitten als een getalenteerde ruiter die de sterren van de hemel rijd en waarbij het allemaal zo gemakkelijk er uit ziet. En die inzichten wil ik graag met je delen.

Eerste en vooral is het soms lastig om les te krijgen van een getalenteerde ruiter. Juist omdat deze ruiter zich niet bewust is van wat hij allemaal van nature aan houding en tonus in zijn lichaam aanspant en ontspant vaak komen ze niet verder dan ” je moet vooral niets doen.” En juist het niets doen geeft jou gewoonweg geen informatie genoeg om je houding  en je zit te verbeteren. Het geeft je geen info over wat gaat er fout en zeker ook geen info hoe het dan wel moet.

Zo werd mijn aandacht volledig getrokken bij de volgende mythes.

Ga eens beter rechtop zitten! En als ruiter doe jij je best je richt jezelf op met alle gevolgen van dien. Vaak trek je een holle rug je borst naar voor je zitbotjes gaan hierdoor naar achter wijzen waardoor het paard nog meer een holle rug krijgt en het heeft een totaal averechts effect. Een betere beschrijving zou zijn “ zoek je neutrale eens op”. En hoe je dit doet ga ik je meteen vertellen.

  • Je rugspieren en buikspieren moeten even lang zijn wanneer je op je zadel zit. Wanneer je een holle rug trekt dan zijn je rugspieren korter zit je voorover dan zijn je buikspieren korter. Door te beginnen met je rug en buikspieren even langt te maken denk aan een rechthoekige kartonnen box die rechtop staat daar is de voor en achterzijde  even lang van. Ze valt niet voorover of achterover.
  • Stel je voor dat je zitbotjes 2 zaklantaren zijn. Schijnen ze naar de achterbenen schijnen ze naar de voorbenen of schijnen ze recht naar beneden? Zorg dat je zitbotjes naar beneden schijnen. En dit is de neutrale zit in je houding. Waar men van bedoeld ga eens rechtop zitten.

Maar als niemand je ooit precies verteld hoe dan. Dan kan het zomaar zijn dat je heel je paarden carrière je paard echt letterlijk in de weg zit.

Hielen laag. en mooie mythe. 😊 We gaan ons been nog langer maken en onze hielen naar beneden drukken en er komt meer druk op je beugels. Met als gevolg dat ons onderbeen naar voren gaat en je bovenlichaam balans verliest en je gaat botsen in je zadel. “Ontspan je” roept men dan. En het is het tegenovergestelde van diep zitten. Ja hoe dan denk ik bij mezelf? Een betere beschrijving zou zijn zorg dat je hielen richting de achterbenen van je paard wijzen en je voet recht blijft. En dit kan alleen maar als je de juiste stijgbeugel lengte hebt en je lichaam van je schouder- je heup en je enkel is uitgelijnd. Maar daar later nog meer over.

Intussen was ik zo nieuwsgierig geworden zouden er dan nog mythes zijn? Natuurlijk wel.

Ontspan je nu eens. Is ook weer zo eentje. Als je tegen mij zegt ontspan je dan zucht ik en laat ik alle spierspanning los in mijn lijf. En dan zak ik letterlijk ineen. Dat is wat mij altijd gezegd werd. Maar is dit wat ze bedoelen? Neunt vast niet. Het paard maakt vele bewegingen die wij zo goed als mogelijk moeten volgen, opvangen, uitzitten en controleren. Dit gaat alleen maar als jij controle hebt over je bovenlichaam dat jezelf verantwoordelijk bent en blijft voor jou stabiliteit wanneer je paard beweegt.

Denk aan een klein kindje dat in je nek zit. Wanneer deze stil zit en rechtop is het voor jou veel gemakkelijker om in balans rechtop te blijven lopen. Dan wanneer jij onder het kindje moet balanceren en voor beide moet zorgen dat jullie rechtop blijven. Dus ontspan je is niet de goede omschrijving. Je moet zoeken naar de juiste tonus in je midden die ervoor zorgt dat jij zo stabiel mogelijk blijft. En stabiel daar bedoelen we de neutrale houding mee die ik hierboven al een stukje heb omschreven.

En dan de laatste mythe voor vandaag.

Rijd met je zit! Bij elke beweging naar voor geef je een extra zetje mee. Zullen we afspreken om hier voortaan mee te stoppen. 😊 Wat dan wel?

Laat je zwaartepunt zinken in je centrum. Verstevig je centrum d.m.v. je buikspieren. Maar om het nog even moeilijker te maken. Niet je buikspieren intrekken maar juist naar buiten duwen ik pers mijn buikspieren tegen mijn buikwand naar voor naar achter en naar de zijkanten. Ik dacht echt letterlijk wat? Me niet bewust zijnde dat ik dit bewust kan sturen en ook nog blijf ademen. En wat gebeurd er wanneer je je centrum op de juiste manier aanspant. Dan creëer je juist die mooie zit die getalenteerde ruiters hebben waarbij het moeiteloos lijkt te gaan wanneer ze overgangen rijden naar voren en terug. Waarbij ze als een massief geheel de draf uitzitten zonder te botsen in het zadel.

En toen was het te laat. Ik wil alles ontdekken wat ik nog niet wist en ik wil vragen gaan stellen waarvan ik niet weet dat ik ze eigenlijk zou moeten stellen. Eindelijk komaf maken met het gevoel dat je instructeur je dingen niet alles verteld niet omdat je ze niet mag weten maar gewoon omdat ze voor je instructeur net zo gewoon zijn. Of dat de tijd de taal heeft achterhaald en de beschrijving van het gevoel dat je elke keer weer moet gaan opzoeken verloren is gegaan. Gedaan met slechte aanwijzingen en mythes maar bewust worden van je onbewuste foute houding en now how krijgen hoe dan wel.

Als jij samen met mij op zoek wil gaan en ik heb je geïnspireerd hou dan deze blog in de gaten en dan vertel ik je volgende keer weer meer over mijn ahaa moment van het moment.

Vergeet jij net als ik wel eens te werken aan de verbinding met je kuit?

1 van dé eye openers in het nog prille 2021 voor mij is toch wel de verbinding maken met je kuit. En ik schrijf hier niet als expert maar juist over de valkuilen die bij mij geregeld de kop op steken. En misschien denk je nu wel wist ze dit nu nog niet! Ergens vind ik het wel eng om over mijn ervaringen te schrijven. Maar hoe graag ik ook snel en veel wil leren ik doe mijn best om bij te benen. En ik wil vooral niet vergeten hoe ik ooit daar dan ben geraakt. Dus doe er vooral je voordeel mee.

Mijn eerste paardje was een paardje dat het allemaal wel snel goed vond en snapte de logica eigenlijk niet zo erg wanneer ik hem vroeg om lekker voorwaarts te gaan. Ik moest echt elke pas drijven om hem vlot voorwaarts te houden en nu besef ik dat het kwam omdat hij niet erg soepel was van nature. En ik het hoogst waarschijnlijk alsnog verkeerd aanpakte. Maar Rome is ook niet op 1 dag gebouwd!

Mijn 2 de paardje was een fijn vlug paardje dat lekker voorwaarts liep maar ook nog steeds niet erg soepel was. Maar ik reed fijn en vlot rond en dus het hielp mij in mijn ontwikkeling al enorm vooruit. Mijn huidige paardje is een toppertje. Hij kwam op mijn pad en hij is precies wat ik wenste. Hij is sensibel, super gemakkelijk voorwaarts en heel erg soepel maar ook weer niet té.

Een lekker voorwaarts paard is heerlijk om te rijden, je zet hem in een tempo en hij gaat vanzelf. Dat is hoe het voelde en dat is ook hoe ik lange tijd dacht dat het moest zijn. Ik ging ervan uit,  met een voorwaarts paard heb je geen problemen met drijvende hulpen. Hahahaha 😊

Toch miste ik iets. Maar ik kon het nog niet goed uitleggen en ik snapte het in begin ook helemaal niet tot ik het weer ging voelen en opnieuw ontdekte. Ik heb het over verbinding met je kuit.

Zoals ik al zei ik ging in draf met Paddy en omdat ik dacht dat het zo hoorde hield ik mijn benen stil en losjes naast zijn buik. En ging het tempo wat omlaag dan gaf ik een drijvende hulp maar vooral met mijn hak.

Ik gaf enkel een drijvende hulp als het tempo omlaag ging want zo zat het in mijn hoofd je moet vriendelijk rijden. En vooral de hulp geven met mijn hak die had ik niets eens zo door omdat ik nooit geleerd had om een paard te rijden dat ook op je kuit reageerde. Mijn eerste pony reageerde namelijk nooit op mijn kuit mijn 2de ook niet echt, soms per ongeluk en Paddy reageerde er eigenlijk ook niet op. Omdat ik het hem nog niet geleerd had. Maar niemand had me ook verteld dat je deze hulp ook hoort aan te leren aan je paard. Men heeft het altijd over de drijvende hulp aanbieden in fases en fase is 1 zachte kuit, fase 2 je hulp wat groter herhalen en fase 3 daarvoor moet hij zeker weg zijn. ik weet nu als je het op deze manier blijft aanpakken is het aanleren van je kuithulp kansloos. In ieder geval voor mij toch. Ik hoop dat jij er nu ieder geval al van gehoord hebt.

Ik ging dus ontdekken dat ik mijn kuit echt tegen zijn buik moest aanleggen en de beweging moet volgen zonder dat je knijpt. In stap is dit het gemakkelijkst om op te pikken. Je gaat zitten en je voelt eerst door naar je zitbeen botjes en daarna voel je door naar de binnenkant van je kuit en voel je via de kuit door naar de beweging van de achterbenen. En die beweging die blijf je van dichtbij volgen.

Voor mij helpt het om om te denken dat mijn kuiten eigenlijk net dezelfde taak hebben als mijn handen die de verbinding moeten blijven volgen met de contactteugel. Deze moet niet remmend zijn maar gevend. En je kuit maakt dus verbinding met de buik en werkt ook niet knijpend maar geeft juist meer energie in de beweging mee. Of waakt over de buiging. En echt waar dit maakt zo een verschil. En bovenal is het nog steeds in ontwikkeling merk ik dagelijks. Je kuit moet ér altijd aan liggen. Dicht in de buurt van de beweging blijven en het volgen van de achterbenen. Erover waken dat je energie kan toevoegen of erover waken dat je buiging kan onderhouden.

En dat dichtbij houden daar zit het hem in voor mij. Wanneer ik weer eens vergeet mijn kuit dichtbij te houden omdat hij lekker gemakkelijk voorwaarts loopt. En ik wil dan een drijvende hulp of een buiging bewerkstelligen met mijn been. Dan kom ik van te ver. En als ik van te ver kom dan gebruik ik onbewust mijn hak en kom ik te hard door waarop Paddy zoiets heeft van.

” ik begrijp je vraag echt niet! Eerst moet ik het alleen doen en nu geef je een hulp en ik weet niet wat ik hiermee moet.”

Ik ben dan niet duidelijk genoeg!

Vergelijk het met een danspaar. Iemand geeft de leiding en de richting aan.

Ik kan niet dansen en als ik echt eens leuk zou willen dansen dan is het fijn dat mijn danspartner mij richting en ondersteuning geeft. Zodat het een automatisme word en ik sowieso de juiste richting word opgestuurd zonder zelf er wat voor moeten te doen.

Versus

Paddy kent stap, draf en galop inmiddels maar nog niet genoeg om overgangen en in de juiste lengtebuiging super goed uit te voeren. Ik ben die danspartner met mijn kuiten die ervoor moet zorgen dat ik hem help en ondersteun in de bewegingen die ik van hem vraag. Zodat hij het niet alleen moet doen. Wil dit zeggen dat hij niet op eigen benen moet lopen?

Tuurlijk wel. Maar dat is waarom die kuiten juist zacht en dichtbij moeten aanliggen. Zacht genoeg om hem op eigen benen te laten lopen en dichtbij genoeg om hem meteen te kunnen ondersteunen waar nodig is.

En ik kom mijn valkuil steeds weer tegen als Paddy lekker gemakkelijk zelf loopt en ik weinig moet helpen of ondersteunen. Ik stop dan met mijn kuit de beweging te laten volgen. En wanneer er dan dagen zijn dat het allemaal wat minder vanzelf loopt vergeet ik weer dat ik de leiding moet nemen en erover moet waken waar voeg ik energie toe en waar onderhoud ik de buiging. Zonder mijn hakken te gebruiken maar juist vanuit verbinding met mijn kuit. Wat ook veel beter werkt.

Maar hey zoals ik je al zei Rome is ook niet op 1 dag gebouwd.

Vond je het interessant vergeet dan zeker geen sterretje te geven en dan ben ik er weer de volgende keer.

Liefs Oona & Paddy ❤

Ken jij ze al ? De 2 onmisbare ingrediënten voor het ideale Rijpaard.

Ik moet het toegeven ik ben verslaafd aan kennis vergaren over paarden. Als ik niet op stal ben dan zit ik thuis wel met mijn neus in de boeken of mijn laptop op zoek naar antwoorden.  En soms vind je die onverwacht in een verassende hoek.

Mijn honger naar kennis vergaren stopt denk ik nooit. Het is te verslavend om op zoek te gaan naar ahaa momenten. Het gevoel dat de kwartjes vallen maakt het voor mij voor even wat meer begrijpelijker, logischer en gemakkelijker. En geeft je weer motivatie om het morgen weer te proberen en met veel hoop om weer wat beter te worden. 😊

Ik denk dat het voortkomt uit het feit dat ik het alsmaar beter wil leren begrijpen, zodat het nog beter in mijn systeem verankerd word.

Zo had ik laatst weer een ahaa moment dat weer goed binnenkwam en waarvan ik dacht “tuurlijk had niemand mij dit eerder kunnen uitleggen?”

Ken jij het verschil tussen contact en connectie?

Als ik die vraag vorige week had beantwoord dan zou ik gezegd hebben, uiteraard! Contact is de verbinding naar de mond en connectie is de verbinding met je paard. Als deze goed op mekaar is afgestemd dan ontstaat er magie. Zou mijn antwoord geweest zijn.

Wat ook een mooi en zeer fijn streven is.

Voor zover ik kijk naar mijn omschrijving van contact heb ik het voor mijn gevoel wel goed omschreven. Inderdaad contact is de verbinding van je elleboog naar de mond. En die willen we elastisch, zacht en licht voor mekaar hebben.

Als het paard jou ruiterhand vertrouwt dan zal je een fijn gevoel in je hand ervaren. En dan ben je in de mogelijkheid om met je hand de schouders te sturen en je paard te helpen om de balans te vinden. Vraag jij met je hand voorwaarts neerwaarts te volgen dan kun je de bovenlijn langer maken om de spieren op te rekken. Hiermee ga jij je paard soepeler en buigzamer maken. Een paard dat lekker soepel en buigzaam is beweegt veel fijner voor de ruiter en zit ook veel lekkerder. Die ervaring heb ik inmiddels al vaak genoeg mogen voelen.

Maar hoe zit het dan met Connectie?

Connectie is niet alleen maar magie.

In een eerder blog schreef ik, dat ik het elke keer opnieuw weer moeilijk vind om mijn paard lekker actief voor mijn drijvende hulp te maken. Terwijl ik het in principe goed genoeg kan. En toch heb ik té vaak het gevoel, ik doe iets niet goed maar wat? En in mijn geval bleek dat het gebrek aan connectie vanuit het achterbeen te zijn.

Maar wist ik veel?

De grootste oorzaak is omdat ik niet goed genoeg de definitie van connectie heb kunnen vasthouden in mijn logische redenering. Of mijn ahaa moment is niet eerder blijven hangen.

De definitie van Connectie:  vertrekt vanuit je been (je drijvende hulp )naar de motor (de achterhand) over de rug, door het hoogste punt van de hals, naar de mond en terug naar je hand. Én het één kan niet zonder het ander. Dat is gewoon een feit.

Je kan geen connectie maken zonder contact. Maar wanneer je contact niet stabiel genoeg is en je contact het ene moment losser is als het andere moment of je teugels worden stiekem langer dan word je connectie verstoord. Alle energie die je vanuit je kuit naar de achterhand stuurt en weer doorgeeft naar de voorhand ontsnapt letterlijk aan de voorkant. En dan kun je dus inderdaad het gevoel gaan krijgen dat je het maar niet voor mekaar krijgt om je paard actief voor je drijvende hulp te maken. Want wanneer je connectie mooi doorgegeven word en je kunt hem ontvangen in een fijn contact dan ontstaat er een cirkel van energie, die actief voelt en in balans blijft doorwerken. En dat noemen we “ook” connectie.

En ik ben er vast van overtuigd dat elk paard dit kan leren en steeds weer een beetje meer het ideale rijpaard kan worden. Ik moet zowel mijn goed gevoel blijven volgen als het gevoel dat het soms geeft in trainingen waarbij ik denk welke schakel ontbreekt er nu? Als ik maar de juiste vragen blijf stellen en antwoorden blijf zoeken. Dan komt er een dag waarbij Paddy de kans krijgt om van een gewoon paard te transformeren naar een ideaal Rijpaard.

Mocht je geïnspireerd worden om van je paard het ideale rijpaard te maken volg dan zeker mijn blog en meld je aan zo krijg je automatisch een nieuw mailtje wanneer er een nieuw blog verschijnt.

En dan zie ik je de volgende keer weer met mijn allernieuwste ahaa moment.

Liefs Oona & Paddy ❤

Voorwaartse reactie is een Fundament.

Te lief, te zacht, niet altijd even consequent met de grootste gevolgen van dien. Weet je wat ik na al die jaren nog steeds moeilijk vind? En het is niet dat ik het niet weet he. En misschien komt het wel doordat ik het zo goed wil doen. Maar ik blijf er stiekem tegenaan lopen.

Mijn grootste probleem is, je paard actief maken op een drijvende hulp.

Ik hoor het ze telkens opnieuw zeggen. Je geeft 1 keer been en daar moet je paard actiever op naar voren gaan stappen. Reageert hij niet dan geef je de hulp nog een keer en wat groter. Hij moet reageren op een zachte beenhulp.

En ik kan het niet helpen maar stiekem denk ik dan hij gaat niet reageren op mijn zachte kuit. Hoe krijg ik het goed voor mekaar? En hoe voelt het nu dan. Een beetje stroperig en wat zwaar.

Ik denk dat mijn grootste probleem ligt in het feit dat ik niet consequent genoeg ben, vandaag ben ik tevreden met een reactie voor 8, morgen is de reactie wat minder en ben ik alweer tevreden voor een 6. Eigenlijk niet goed he ☹

Maar de ene dag is de andere dag ook niet, troost ik mezelf. En eigenlijk valt het toch wel mee. Herken jij het ook?

Chips en ik ben nog maar mijn fundering aan het leggen! Als er nu al wat aan hapert hoe ga ik dan ooit met kleine hulpen mijn paard kunnen aansturen alsof het allemaal vanzelf gaat? Want dat is wel waar ik naar toe wil. Het ideale Rijpaard reageert vlot, actief en voorwaarts. Dat is mijn streefdoel.

Nu heb ik min of meer het geluk dat Paddy van zichzelf een fijn voorwaarts paard is. In de draf veel gemakkelijker dan in de stap. Maar zelfs een voorwaarts paard voelt welke intentie je meegeeft met je drijvende hulp. En hierbij dwarsboom ik mezelf dus duidelijk.

Dus hoog tijd om er iets aan te doen.

Wat bij mij altijd goed werkt is visualisatie en wat nog beter werkt is een gevoel aan een hulp plakken. Echter ik vergeet het van tijd tot tijd. Zo vond ik in mijn oude lesverslagen weer 2 waardevolle ahaa momenten terug. Ze lagen te verstoffen en zo zonde.

Maar ik wil ze graag met jullie delen omdat ze zo simpel en duidelijk zijn.

De eerste die ik terug vond is dat ik voor mijn gevoel moet gaan stappen voor een 8. Als ik Paddy zijn stap voor mijn gevoel zou beoordelen als ik erop zit en ik doe niks dan stapt hij voor een 5. Het kan er net mee door. Maar als ik mijn best doe en ik maak de stap goed actief. En in begin kost het mij meer moeite dan voor Paddy en ik zorg dat hij zijn benen goed gaat optillen en blijft optillen dan ontstaat er een stap voor een 8. Eentje die loopt op zijn eigen motortje en die aan de gang blijft. Dat is hoe het moet voelen. Ik moet voelen dat er trek zit in de stap.

De 2 de die ik terug vond en die is misschien nog van groter belang in de uitvoering dan de eerste. Juist omdat hij mij behoed van dé valkuil.

Wanneer ik lange teugel stap is Paddy vrij om te bepalen in welk tempo we stappen. En neem ik contact en verbinding dan bepaal ik het tempo en is het slenteren gedaan. Het is gebeurd voor ik er erg in heb. En nochtans de spelregel is zo duidelijk als wat. Teugels op contact nemen betekend goed actief voorwaarts bewegen. Lange teugel is vrij tempo.

En zo puzzelen we keer op keer verder en worden we stapje voor stapje dagelijks steeds een beetje meer een team. Heb ik je geïnspireerd geef dan een like onderaan dit bericht. En loop je hier zelf ook van tijd tot tijd tegenaan dan mag je altijd een bericht sturen. Gedeelde smart 😊

En dan ben ik er volgende keer weer met de dingen die we dagelijks tegenkomen in onze trainingen.

Liefs Oona & Paddy ❤

A kingdom for a horse, en zo dankbaar

Ik snap het wel. En ik voel het in elke cel in mijn lichaam. Het is als een virus, hardnekkig en het gaat nooit meer uit  mijn systeem. Maar het brengt zoveel.

Creativiteit, doorzettingsvermogen, structuur, beweging, uitdaging moed, troost, filosofie, balans, vertrouwen, ontspanning, Yoga, soms de kick van je leven, en soms breek je ook wel eens iets, maar zeker ook trots en super veel voldoening.

Ik zou in mijn geval “mijn” virus nooit kwijt willen.

Elke dag opnieuw is een uitdaging. En elke dag opnieuw moeten we ons paard bewijzen dat ze op ons kunnen vertrouwen om in leven te blijven. Want dat is het allerbelangrijkste in het leven van je paard.

Heeft je paard het vermoeden dat je zwakker bent dan neemt hij ongetwijfeld de touwtjes in eigen handen. En probeert wel eens zijn baasje te heropvoeden. De rollen omgedraaid zullen we maar zeggen. 😊 En dat alleen al is een uitdaging. Ik kan er gerust over mee spreken. December was een uitdagende maand voor mij. En het ging zo smooth dat ik het niet eens in de gaten had. Het rijden ging steeds beter. Maar alvorens ik plaats nam in het zadel was er telkens die korte discussie.

Die ik niet begreep en wel 3 weken over gefilosofeerd heb.

Tot gisteren. Toen viel het kwartje. Om de discussie in goede banen te leiden ga ik op zoek naar verbetering, rust en zo veel als kan ontspanning. In de praktijk gaf ik Paddy letterlijk meer ruimte bij het betreden van de rijbaan. Zoals, ik hield niet meer rechtstreeks vast aan de teugel die aan het bit vast zit. Elke beweging of gooi met zijn hoofd is een ruk in de mond en dat wil ik niet. Ongetwijfeld geeft het een onaangenaam gevoel en word het steeds meer bevestigd voor hem. Zie je wel het is niet fijn. Paarden die stress ervaren gooien ook vaak met hun hoofd. En als daar nog iemand aan hangt. Geeft het de discussie nog een extra lading die ik wel kan missen.

Dus de teugel werd weer aan de kaptoom geklikt. Lang leven micklem multi bridle. En op lengte breng ik Paddy naar binnen, ik sta niet in zijn ruimte en hij kan gerust een zwaai maken met zijn hals en hoofd zonder dat ik er meteen bovenop zit. Al snel merkte ik dat er inderdaad rust kwam en Paddy met zijn 4 benen op de grond blijft als ik naast hem loop.

En als ik dan denk ok hij is braaf, ik kan veilig opstappen dan loop ik naar het krukje. En toen gebeurde er iets. Super enthousiast, beheerst en in balans maakt hij bijna een keertwending om mij heen om naast het krukje keurig stil te staan en mij aan te kijken worteltje! En dat is waar de discussie heel de tijd heeft om gedraaid. Hij zou alles doen om een worteltje te verdienen. En het krukje zorgt voor een worteltje.

Ik snapte het eerder ook niet. Want ik ben zeker wel eens naar buiten gaan longeren omdat ik het zo heftig vond. En eens buiten was hij een mak schaap. Hij had het zelfs zo bekeken dat hij keurig bleef stilstaan tot ik in het zadel zat want dat levert weer een worteltje op. 😊 Als ik dan uitgefriemeld ben en ik spoor hem aan om te gaan stappen. Dan kwam er een subtiele bokkenpruik van Paddy. Hij was het er niet mee eens. Maar dat was natuurlijk omdat we dan weg gingen van het krukje, wat ik niet in de gaten had. En na een halve hoefslag rond heeft hij er zich volledig bij neergelegd en rijden we fijn rond.

3 hele weken heeft het mij geduurd om deze puzzel op te lossen. 😊 Ik ben zo iemand ik wil begrijpen wat mijn paard mij te vertellen heeft. Net zoals Paddy zijn best doet om mij te begrijpen.

En het hele euvel is waarschijnlijk ontstaan op een moment dat ik niet duidelijk genoeg was. Misschien zelfs aarzelend overkwam. En hoogst waarschijnlijk vandaag nee zei en morgen weer ja. Inderdaad Paddy dan zou ik het ook niet meer snappen.

Nadat gisteren mijn ahaa moment weer groot was stond ik vandaag beter in mijn schoenen dan enkele weken geleden. En dat bleek zijn vruchten af te werpen. Ik stond weer in mijn positie en ik was weer duidelijk. Paddy was het er even niet mee eens. Maar stoïcijns als ik was gaf ik duidelijk richting en tempo. Paddy wist even niet wat hem overkwam. Pruttel pruttel mopper mopper. En toen was het weer duidelijk. De hals ging laag de adrenaline ging weg. En hij ging briezen. We waren weer samen in verbinding.

Des te meer word me wel duidelijk dat je altijd moet blijven zoeken naar verbinding en de intentie die ervoor zorgt dat je verbind. Alleen dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar het is niet onmogelijk ook niet in moeilijke situaties. En daarna zoveel voldoening en trots op mijn knappe paard. ❤

Herkenbaar voor jou? Zeker in deze donkere periode koud weer, frisse paarden, veel te veel regen, en het blijven paarden. Als je het leuk blog vind zou ik het superfijn vinden als je hem een like geeft.

Liefs Oona & Paddyfromculmore

Mijn wens is dat mijn ideale Rijpaard reageert op minimale hulpen.

Het afgelopen jaar heb ik heel veel tijd gestoken in het leren geven van aanwijzingen richting Paddy. Dat was in begin zeker niet altijd gemakkelijk maar tot een maand of 2 geleden was het zo vanzelf sprekend geworden dat ik er niet eens meer bij stil stond. Ik was het zelfs een beetje vergeten.

Ik heb het wel vaker merk ik, je word steeds handiger in een oefening de uitvoering word beter en voor je er erg in hebt ben je bent vergeten hoe je er bent geraakt.

Reageren op minimale hulpen behoort wat mij betreft tot de basis. En ik ben er van overtuigd dat het gieten van een basis in beton ervoor zorgt dat je een sterk fundament krijgt waarop je met vertrouwen kan bouwen. En hier heb ik nog 2 maand erg veel profijt van gehad maar sinds 1,5 week is het op. Alleen ik wist het nog niet. Ik moest het nog gaan ondervinden.

De basis is zelfs zo basis dat je niet mag vergeten om deze te onderhouden. En ja hoor het overkwam mij volle bak.

Ik heb de laatste tijd Paddy steeds slechtere of geen duidelijke aanwijzingen gegeven waardoor mijn communicatie op de grond echt belabberd was. Wat resulteerde dat ik gisteren hardop zei.

“Hij is braver wanneer je erop zit dan dat je ernaast loopt.”

Ik heb dat uiteraard niet expres gedaan. Het is me gewoon overkomen. Het heeft natuurlijk ook te maken met de nieuwe omgeving die we hebben om in te trainen met zijn nieuwe obstakels en moeilijkheden die we daarbij tegenkomen. Alleen het ging zo goed he 😉 en ik ging gewoon verder daar waar we 3 maand geleden gebleven waren.

Wat me wel begon op te vallen was dat ik steeds minder controle kreeg over zijn schouders. Eerst gebeurde dit in onder het zadel. Alleen omdat ik hier heel veel ging over nadenken wat gebeurd er nu precies en wat zie en voel ik onder mij gebeuren? Wist ik heel snel de oplossing te bedenken. Dat ik in het rijden weer opnieuw schoudercontrole moest krijgen. Maar op de grond was ik mij van nog geen kwaad bewust.

De laatste paar keer dat ik aan het longeren was gebeurde het continue dat Paddy zijn schouders pijlsnel richting mijn centrum draaide. En hem opnieuw in de richting van de volte sturen ging niet zonder slag of stoot. Het lukte Paddy steeds vaker om mij te snel af te zijn en mij te pakken op mijn foute aanwijzingen en mij lukte het steeds minder om de juiste hulpen te geven en controle te krijgen over tempo en richting.

Wanneer ik me een cm teveel in de leidende positie bevind krijg ik dus discussie met die schouders van hem. Ik moet er dus goed op letten dat ik meer drijvend naast hem ga bewegen. Want hij reageert letterlijk op minimale hulpen. Echter de onbewuste minimale hulpen. Die niet zo bedoeld zijn. Werk aan de winkel dus.

En waarschijnlijk als ik hier weer wat quality time aan spendeer gaat het over een week of 2 alvast een stuk beter. Want uiteindelijk als ik meer schoudercontrole krijg word het voor mij veel gemakkelijker en veel fijner om Paddy van punt A naar punt B te brengen en dat geld voor zowel onder het zadel als aan de hand. Dan voel ik mij weer een volledig verbonden team waarbij onze neuzen dezelfde richting op gaan en waar er word samengewerkt.

Vroeger toen ik met Eamonn mijn skills ging trainen wist ik heel goed dat ik ongeveer 30 % niet voor mekaar had op de grond. Ik dacht altijd ach die 30 %  dat maakt de zaak toch niet. Hij was al zadelmak en braaf en ik bleef zitten. Maar toch als je in bepaalde situaties terecht komt wat altijd kan gebeuren dan mis je die 30 % die je niet voor mekaar hebt.

En uiteindelijk kun je uit de manier waarop je paard naast je meebeweegt wel info halen in welke bui hij is. Is je paard in die 30 % koppig of moeilijk te overtuigen van bepaalde dingen dan zul je in moeilijke oefeningen onder het zadel op een bepaald punt dezelfde koppigheid tegenkomen waarbij je hem toch probeert te overtuigen. Te lief zijn helpt je dan niet en té assertief zijn ook niet.

Je paard goed leiden door verschillende situaties is een kwestie van lief en assertief zijn op de juiste de momenten. Paarden hebben net als wij emoties en stemmingen. En die stemmingen met de juiste intentie in goede banen leiden is misschien wel het moeilijkste wat er is, naast je paard in balans brengen. Maar als je niks doet dan kom je helemaal nergens. En van je fouten kun je alleen maar leren toch?

En over balans kan ik zeker nog een heel blog vullen maar dat is voor een andere keer.

En net als dat we dagelijks moeten blijven werken aan het ideale Rijpaard, ben je zelf verantwoordelijk om te blijven werken aan je skills om steeds meer een ideale Ruiter te worden. Met vallen en opstaan met Do’s & Don’ts .

En die deel ik graag met je.

Vond je het leuk blog vergeet dan zeker niet dit blog te liken. En volgende keer ben ik er weer met de dagelijkse dingen die ons ook overkomen.

Liefs Oona & Paddy ❤

Het ideale Rijpaard reageert bereidwillig en voorwaarts.

Een lichte drijvende hulp gevolgd door een fijne overgang naar draf. Zo wens ik mijn overgangen te rijden in de ideale wereld.

Daar wil ik naar streven alleszins. Ik vind het alleen nog niet zo gemakkelijk. En ik moet eerlijk bekennen ik had eigenlijk niet gedacht dat ik met Paddy hier tegenaan zou lopen. Hij is lekker voorwaarts zonder meer en in de draf tempowisselingen naar voor rijden gaat wel lekker. Maar aandraven dat vind ik nog wel een dingetje eerlijk gezegd.

Ik merk dat ik nog steeds mijn best probeer te doen en goed te luisteren naar de juf.😊 En vaak denk ik dan, als ik maar ietsje beter mijn best doe komt het op een dag wel een keer. Ben ik te lief ben ik niet consequent genoeg? Ik probeer zacht, ik probeer wat strenger, wat groter maar ik krijg geen beter gewenst effect als je het mij vraagt. Wat doe ik verkeerd?

Sinds de verhuizing heb ik geen les meer gehad. Corona toestanden enz. En ik houd me zeker goed aan de regels dus hoe jammer het ook even is. Ik moet het momenteel even doen met alles wat in mijn rugzakje zit. En gelukkig zit er veel in. Het zit alleen soms hééél ver weg. Dus ik ben nog eens in mijn oude notitie boeken gaan zoeken waar ik al mijn ahaa momenten ooit al heb beschreven in geuren en kleuren. Ik kan het trouwens iedereen aanraden. Schrijven = bevestigen in je geheugen.

Toen ik vroeger nog de academische rijkunst volgde hebben we het uitgebreid gehad over de beweging van de gangen en het meebewegen hiervan. En inderdaad dat is er toen zo ingestampt ik weet precies wanneer welk been naar voren beweegt in stap draf en galop. Alleen de laatste tijd gebruikte ik wel nog altijd het ideale moment om een drijvende hulp te geven. Ik vergat alleen iets heel belangrijk. Ja jongens als je 1,5j niet meer gereden hebt dan kan je wel eens iets vergeten he😉

Alleen komt mijn drijvende hulp als ik te lief ben van veels te ver. En komt mijn drijvende hulp als ik assertief genoeg ben veel te groot.

Ik was echt letterlijk vergeten dat ik mijn kuiten tegen de buik mag aanleggen en mee in het ritme mag swingen van de achterbenen. Dat ik mee mag voelen met de achterbenen en hierbij mijn heupen de natuurlijke beweging kan laten volgen. Het gevolg hiervan is dat er een connectie ontstaat. En ik vergelijk het met de zachte alerte connectie die je hand maakt met de mond. Deze volgen elke beweging heel zacht maar beperken nergens.

Die connectie miste ik dus ook bij mijn drijvend hulpen. Ik kwam letterlijk van veels te ver of veel te groot en te snel.

Na de connectie die ik nu had gemaakt ging ik intentie toevoegen. Mijn benen hingen nog steeds zacht niet knijpend langs de buik maar wel dichtbij en mee met de beweging. De intentie die zet ik vervolgens in voor de tempowisselingen. Met mijn intentie en mijn kuit die tegen de buik aan ligt maak ik de swing van de buik groter. Ik bleef me bewust dat ik niet ging knijpen en niet mijn been star ging stilhouden en met mijn heupen bleef ik de roterende beweging van de rug van het paard goed volgen.

Yes, Paddy leek mij veel beter te begrijpen ik was dus veel duidelijker en zachter aan het communiceren. En voor mij was het in feite ook gemakkelijker uit te voeren. Want ik moest in principe maar 3 dingen doen.

  • Gaan voelen naar de bewegingen van de achterbenen en zorgen dat ik contact maak en mee volg.
  • Vervolgens intentie toevoegen en gaan zoeken naar tempowisselingen, met mijn kuiten de swing vergroten waardoor de stap ruimer en voorwaartser word.
  • En wanneer ik terug naar een kleinere stap wil gaan moet ik mijn drijvende intentie weer verkleinen. Om vervolgens weer te vergroten. Als ik ga schakelen.

En meer moest het niet zijn. Zo simpel en Paddy dacht hetzelfde hehe eindelijk duidelijkheid dit snap ik!

Daarna ging ik aandraven. En kreeg ik een super fijne overgang in draf. Direct op mijn drijvende hulp en niet in slow motion. En dan is mijn training alweer super geslaagd voor mijn gevoel. En ben ik super trots op Paddy en ook op mezelf dat ik zelf een puzzeltje heb kunnen leggen.

Dat zijn de gaafste puzzelstukjes en ze geven mooie roze wolken. Dus nu gaan we hier nog vaker mee aan de slag zodat onze connectie tussen hand en been fijn bevestigd kan worden.

Heb ik je aan het denken gezet en denk je hier kan ik wat mee dan vind ik het leuk als je dit blog onderaan een like wil geven.

En dan ben ik er volgende keer weer met een nieuw puzzelstukje ❤

Liefs Oona & Paddy

Topteam in wording 😊

Weer de beste versie van ons zelf.

Het ideale Rijpaard heeft zijn focus bij de ruiter.

Ik zal het zo stellen in ideale situaties toch. Een paard dat zijn focus heeft bij de ruiter en in de volksmond zeggen we vaak houd hem bij de les. Die is in staat om te reageren op de hulpen die wij hem geven zowel van op de grond als vanuit het zadel.

Paarden die bezig zijn met alles wat zich buiten de rijbaan afspeelt die missen de helft van onze signalen. Maar dat geld voor ons beide. Als wij onze focus niet 100 % bij ons paard hebben dan missen we ook de helft. En zijn we weer te laat met een hulp. Waarop ons paard waarschijnlijk met een ander antwoord reageert. En niet bewust zijnde hebben we ons paard niet kunnen helpen met het zoeken naar balans en brengen we hem nog meer uit balans.

Ik mocht het de afgelopen 4 weken zelf meemaken. En ik was er me niet eens 100 % bewust van. Na de verhuizing ging ik door met alles is de normaalste zaak van de wereld. Wat voor mijn gevoel vrij goed resultaat gaf. Paddy had er vertrouwen in dat er geen beren op onze nieuwe locatie verblijven en vond het wel best als we weer gingen rijden. Al was onze beste versie van onze rijkunsten ver uit het zicht. En daar was ik mij ook bewust van. Ik wist alleen nog niet precies welke ahaa kwartjes er moesten vallen om weer lekker rond te rijden zoals voorheen.

1 van de dingen die bijv erin geslopen waren omdat Paddy zijn aandacht niet bij mij had was de stal kat! Tijdens mijn 2 of 3 de ritje zat de stal kat op de bakrand, Paddy had dit gezien en ging uiteraard op de rem. Mijn drijvende hulp om door te blijven stappen werden compleet genegeerd. Om het nog wat erger te maken sprong de stal kat op de hoefslag en ging een kuiltje graven om je weet wel wat te doen. 😊 De komende 2 weken no way dat Paddy op dat stukje over de hoefslag zou lopen. Niet in stap en zeker niet in draf. Ik mocht doen wat ik wou maar ik kreeg elke keer opnieuw op dat stukje geen connectie met hem en elke keer moet er een onzichtbare kat gezeten hebben zullen we maar denken.

Inmiddels is het opgelost en heeft Paddy de verleidelijke charmes van een stalgenootje kunnen waarderen langs de bakrand en lopen we weer van het ene moment op het andere moment weer netjes over de hoefslag.

Maar we waren er nog niet. Het inrijproces was zo goed gegaan in september/oktober dat ik moeite had met weer opnieuw te zoeken naar de kwartjes waarmee we steeds beter werden en meer balans vonden. Gisteren kwam ik tot de conclusie dat ik evenveel focus miste dan mijn paard. Ik miste zelf een hoop signalen en gaf dan ook de verkeerde hulpen op het verkeerde moment. Volkomen menselijk. Leren onder stress werkt gewoon niet maar dat is voor een andere blog.

Maar ik ben een echte denker als het om leervermogen gaat en als ik de dingen beter kan begrijpen word het een logischer verhaal en bied de oplossing zich al snel aan. Dus nadat ik mijn instructrice een bericht had gestuurd om even te sparren over de balans waar ik mee aan het worstelen was. Kreeg ik fijne feedback terug en stapte ik de volgende keer met 200 % focus op mijn paard en ging ik goed voelen en op de juiste momenten de juiste hulpen inzetten. Met resultaat.

Yes samen hadden we weer de beste versie van ons zelf hervonden. Hoe cool is dat. 😊

En de beste versie omvat momenteel een fijn tempo waarin we rond rijden. Waarbij ik de energie van de achterbenen door de wervelkolom in een voorwaarts neerwaartse tendens duidelijk kan voelen. En ik een gelijke druk op beide teugels heb.  

Check schoudercontrole 😊 Check focus.

En kunnen we voorlopig weer verder waar we gebleven waren.

Vond je het een fijne blog dan vind ik het super fijn mocht je mijn blog een like geven. En dan ben ik er volkende keer weer met een nieuwe update over mijn ideale Rijpaard.  ❤  

Liefs Oona & Paddy

Alle begin is moeilijk.

Ruiters zoals jij en ik beginnen vaak niet met het meest ideale paard. Sterker nog in de meeste gevallen is ons paard nu net dat ene speciale gevalletje waar iedereen aan voorbij loopt.

En onder het mom dit is mijn project paard hij heeft wel een gebruiksaanwijzing maar daar gaan we aan werken. Besluit je om het paard een kans te geven.

De beste stuurlui aan wal die hebben natuurlijk wel hun bedenkingen hierbij, zoals te klein te groot, beweegt niet spectaculair genoeg of het ras is niet fancy genoeg. Maar jij hebt het paard écht gezien en je bent er dan ook rotsvast van overtuigd dat jouw paardje over de kwaliteiten beschikt om het ideale Rijpaard te kunnen zijn. Laat de rest maar denken.  Als jij net zoals ik in mekaar zit dan herken je dit vast wel.

Het is niet omdat we niet over het meest ideale rijpaard beschikken dat we niet kunnen starten bij het begin om er een ideaal rijpaard van te maken. Nee. Liever vandaag nog dan morgen.

Maar denk niet alleen aan de training van je paard. Het zit in alle details. Een ideaal rijpaard voelt zich goed in zijn vel, ervaart geen stress, heeft geen bewegingsbeperkingen in zijn lichaam en probeert te begrijpen wat jij van hem vraagt.

Heb ik dan zelf ook een aandeel om een ideale partner voor mijn paard te zijn?

En een ideaal rijpaard droomt uiteraard van een ideale ruiter die hem begrijpt en waardeert in elke situatie. Je wil dat een samenwerking van 2 kanten komt. En jij bent iemand die het belangrijk vind dat je paard evenveel plezier beleefd aan het samenwerken in een training.

Want…

Een paard dat plezier haalt uit zijn trainingen zal je vertrouwen en is een betrouwbaar paard.

Je zal dus moeten gaan werken aan Respect, Vertrouwen, Communicatie en verbinding. En niet alleen de volgende training je gaat het zelfs vaak opnieuw moeten herhalen ook in nieuwe situaties.

En zo moest ik een kleine maand geleden ook weer even beginnen bij het begin. Net op het punt dat het eruit zag dat Paddy op dat moment zijn beste versie was van het ideale Rijpaard. Zijn we verhuist naar een plekje dichter bij huis. Als ideaal paard stapte hij zonder aarzelen de trailer op en ging hij meteen lekker eten in zijn nieuwe stalletje. Nog geen idee van de komende dagen die zouden volgen.

Het was goed dat ik wist dat hij zadelmak was en hoe goed hij opgevoed is. Want hij werd 10 cm groter toen we de eerste keer over het erf gingen. Het vond het alles tegelijk. Spannend maar nieuwsgierig, raar en interessant. Het enige wat mij toen te doen stond was samen gaan verkennen en doen alsof alles de normaalste zaak van de wereld was. Ik heb hem vanaf dag 1 verteld het is ok mannetje, kijk maar eens goed rond. Neem het allemaal maar in je op. En het enige waar hij op moest letten was op mijn ruimte. En dat deed hij vrij goed.

Al snel volgde er in de volgende dagen vertrouwen in zijn nieuwe plek. En zag ik mijn ideale rijpaard weer beetje bij beetje bovenwater komen. En merkte ik dat het vertrouwen er wederzijds moet zijn. Omdat ik de eerste dagen over het erf ging lopen met de intentie alles is de normaalste zaak van de wereld heeft Paddy de verbinding tussen ons kunnen vast houden. Toen ik terug plaats nam in het zadel was het mijn beurt om het vertrouwen in Paddy terug te geven en vast te houden.

Ik vond het stiekem super spannend weer net als de eerste keer opstappen. Maar ik kon net als Paddy het rijden ervaren als, dit is de normaalste zaak van de wereld omdat Paddy mij hetzelfde gevoel terug gaf onder het zadel.” Het is Ok zoals het is ik ga niet gek doen met je op mijn rug.”

Als wij samen de spanning maar los kunnen laten en wij goed in ons vel zitten zullen we gauw terug op onze momenteel beste versie zitten van het ideale Rijpaard.

Tot voor zover deze update over wat Paddy en mij de laatste maand heeft bezig gehouden. En ik hoop dat jullie het leuk en inspirerend vonden om mijn blog weer te lezen.

Volgende keer ben ik er weer met tips over het ideale Rijpaard ❤

Scrol zeker ook eens door mijn oude blogs want ook zij dragen bij aan het ideale Rijpaard.

Liefs Oona &  #Paddyfromculmore

Mijn droomdoel is het ” Het ideale Rijpaard.”

Yes, eindelijk is het weer zover. Ik heb weer zo een zin om te bloggen. Een half jaar geleden schreef ik nog wekelijks een blog voor spieren in conditie. En ineens was de lockdown er. Ik besloot om te stoppen met mijn grote passie, namelijk sportmassage bij paarden. En het besluit kwam er omdat ik eigenlijk toch wel een leuke job dichtbij huis heb. En het soms beter is om je passie als hobby te houden ipv. van je passie je werk te maken. Omdat het dan wel eens heel veel stress met zich mee kan brengen. En als ik nu ergens ver van weg wil blijven dan is het wel stress. Hmmm klinkt als een paardeneigenschap 😊

Omdat ik mijn kindje spieren in conditie los liet, stopte het dagelijks schrijven van inspiratiestukjes en mijn wekelijks blogs ook abrupt. En ergens wilde ik wel weer de draad oppikken en ergens ook weer niet. Ik wist niet meer waar ik mijn inspiratie moest halen. En ik dacht het komt vanzelf wel weer eens een keer.

En vandaag was het zover. Het kriebelt weer. En ik heb zo een zin om jullie mee te nemen in mijn dingen die ik leer en onderneem met Paddy. Onze toeristische weg zeg ik altijd.

Zonet viel het grote groene inspiratieboek van dressage pro in mijn brievenbus. Waar ik in geuren en kleuren mijn leermomenten wil gaan bijhouden.
Ik kon dus niet wachten om het boek open te slaan en te kijken welke slimme vragen mij gesteld gaan worden om mijn eigen pad te mogen bewandelen. De eerste vraag zat er al meteen op.

“ Wat is je droomdoel?” Heel even moest ik er toch wel goed over nadenken.

Juist omdat ik in de fase zit, Paddy is nog maar net zadelmak en ik moet nog zoveel leren en wedstrijd ambities die heb ik al helemaal niet.
Maar welke ambitie heb ik wel al meer dan 20 j inmiddels?

En eureka diep vanbinnen kwam het eerst volgende in me op. En men zegt vaak, niet over nadenken het eerste wat in je opkomt dat is het en ik wist het meteen, daar gaat mijn hart sneller van slaan.

Mijn droomdoel is het “ Het ideale Rijpaard.”

Hoe ziet mijn ideale Rijpaard eruit? En vooral hoe voelt het om samen met mijn ideale Rijpaard tijd door te brengen? Hoe voelt het om mijn ideale Rijpaard te berijden?

En ik schrijf heel bewust “mijn” ideale Rijpaard. Want voor iedereen is het ideale Rijpaard anders. Je kunt het niet kant en klaar kopen. Dat is al 1 tipje van de sluier dat ik kan prijsgeven. Wat ik je ook kan vertellen is dat wanneer je doel bereikt is en je paard is je ideale Rijpaard geworden dan is hij onbetaalbaar geworden. Letterlijk en figuurlijk.
Alle liefde, tijd, geduld en emotie dat je er hebt in gestoken dat kan niemand anders voor je doen. Maar dat is waar de magie begint.

Dat is waar connectie met je paard de mogelijkheid maakt om een gewoon paard de kans te geven om een ideaal Rijpaard te zijn. O.Thielens

En laat dat nu mijn droomdoel zijn. ❤

En voor nu ga ik even dromen over mijn ideale Rijpaard dat het pad van de toeristische route volgt.
En mijn vraag voor jou. Hoe ziet jou ideale Rijpaard er voor jou uit?
Je mag het mij altijd laten weten via mail.